امروز یک «نه»ی مرددم.

«آه ای خداوند!
جان فاخته‌ی خود را به جانور وحشی مسپار.»

بچه‌ها من از فراخوان دادن خیلی بیزارم. یعنی پیشنهاد سینما، کافه، پیاده‌روی یا هرکوفت دیگه‌ای به صورت عمومی. از گذاشتن عکس دونفره برای پروفایل هم بدم می‌آد. اگر زمانی چنین کاری کردم بهم یادآوری کنید.

«دوست دارم رنگامون بازم پخش شه تو هم.»

دلم می‌خواست لباس گرم داشتم که تا غروب روی چمن کنار کتاب‌خونه بشینم، Old Money گوش بدم، به پرنده‌ها و ماشین‌ها نگاه کنم و بیش‌تر منتظر هیچی نباشم.

سپرم زیادی ضربه خورده. و خسته شدم از نگه داشتنش.

اولین سوالم درباره‌ی فضای کار این بود که نورش چه‌طوره.

ازم یک‌چیزی بخواه.

از چاوشی خوشم نمی‌آد، اما یک ویژگیش رو می‌ستایم. این‌که خوب کلمات رو ادا می‌کنه. می‌دونه چی رو کجا چه‌جوری تلفظ کنه و درست انجامش می‌ده. مثلاً طوری که «کوه» رو توی «چنگیز» می‌گه، یا «قادر» رو توی «گلدون» یا «قطار» رو توی «سال بی‌بهار» یا «زانوت» رو توی «زخم زبون».

بله، تا من تصمیم می‌گیرم درس بخونم پیشنهادهای کاری روانه می‌شه سمتم.

باید با تمام حواسم حفظت کنم.

دلم داد زدن می‌خواد، دویدن می‌خواد. خسته‌ام اما.

خواب‌آلودگی‌ای که غروب داشتم رو الآن می‌خوام.

سوال‌های امشب «من شبیه بازنده‌هاام؟» و «چه‌جوری از هیچی کم می‌شه؟» بود.

برای چندمین‌بار خواب دیدم دارم راه می‌رم و یک‌هو زیر پاهام خالی می‌شه.

امروز باید یک‌چیزی خلق کنم.

اولین زیبایی صبح موج دسته‌ی موی جلوی سرم بود.

از رخت خواب خیر ندیدیم.

دلم احساس مالکیت می‌خواد.

دوست داشتم یک‌شب برم به مامانم بگم عاشق شدم. ولی عاشق نشدم.

خدا می‌دونه چه‌قدر بهم برخورده.