قدم زدن روی برف بکر.

امروز آدم خوش‌حالی بودم تا این‌که شب شد.

خوش‌حالی یعنی چی؟ یعنی دلت همون‌جاییه که هستی. همون چیزی رو می‌خواد که داری.

الآن دلم این‌جا نیست.

دلم می‌خواد کسی برام نوحه بخونه.

نیاز دارم کسی از منصرف شدن منصرفم کنه.

قلب عزیزم من از خواب بیدار شدم، از جنگ برنگشتم. چه‌ته؟

«برات داغ می‌کردم شیر و نوتلا با تست.» یا «صبح زود پا شه، دستش نون باشه.»

صبحانه موضوع مهمیه.

من خیلی عذر می‌خوام، اما عجالتاً باید رید سر اون عاشقیتی که شاملو و آیدا نمونه‌ش باشن.

لوکیشن «خدا نزدیک است.» رو می‌خوام.

نمی‌دونم برم کوه، قبرستون یا امام‌زاده.

اصلاً دلم کافه نمی‌خواد امروز.

کسی که امروز برام موسیقی زیبا بفرسته رو بسیار عزیز می‌دارم.

بوی جنگل بعد بارون.

وقتی دست‌هام از سرما سر می‌شن رو دوست دارم.

چه‌قدر دوست داشتن‌ها معیوبه.

گاهی فکر می‌کنم دل من عیب داره.

دوباره.

«از کجا که گنجشک‌های خشک شده
در طاقچه‌ها
دوباره نخوانند؟
از کجا که هیمه‌های زمستانی
در کوره‌ها
دوباره سبز نشوند؟
از کجا که من
دوباره باز نگردم؟»

گاهی یک‌ذره خواستن زورش از یک‌عالمه نخواستن بیش‌تره. خیلی بیش‌تر.