این.

روند زشت ناراحتی، خشم، سکوت و نهایتاً انزجار.

حرف بزن.

با قرص، تسبیح سفید و آلبوم Solitude می‌خوابم.

تلاش برای با گریه نخوابیدن بی‌فایده‌ست.

«این‌قدر گریه کن که صبح با گریه بیدار نشی دیگه.»

و می‌دونی؟ دوست دارم صبح‌ها پیام «صبح به خیر.» داشته باشم یا بشنومش. چیزی که قبل برام مهم نبود و حتی مسخره هم بود.

امروز دوست داشتم نزدیک مرغ‌های دریایی باشم. خیلی نزدیک.

زندگیم ورم کرده عزیز من.

امشب دلم شکستن می‌خواد. دلم می‌خواد ابراهیم باشم که تبر روی دوششه و مصممه.

آستین‌هام رو می‌زنم بالا، شونه‌های سوپرایگوم رو ماساژ می‌دم و ازش می‌خوام کمی استراحت کنه.

معیارم برای دوست داشتن آدم‌ها شده رحم و حیا.

امشب ماه پشت ابره عزیز من.

قرار بود بیام بالا کوله‌م رو بذارم و برگردم. برنگشتم اما. برنگشتم.

مثل خواستن توت سفید تازه وسط زمستون.

«همیشه به نظرم می‌رسد هرجایی که نیستم، همان‌جا احساس راحتی خواهم کرد.»

نیاز به قلع و قمع کردن دارم. اما توان؟ ندارم.

سرشار بودن با لب‌ریز بودن متفاوته.