بغض باز شده و دل سبک نشده.

دوست داشتم امشب ماه رو از جایی که من هستم ببینی.

دلم می‌خواد نعره بزنم.

مکیده شدن اندوه از شب‌ها.

الآن باید کوه می‌بودم.

امروز یکی باید گردنم بگیره.

نعم النصیر کار خودته.

صورتی پلک‌هام و آبی دریا.

از بیست و چهارسالگی هم می‌ترسم.

دلم می‌خواد مثل اون تبلیغ بربری با فاصله‌ی کم از زمین و همون‌قدر سبک پرواز کنم.

این.

روند زشت ناراحتی، خشم، سکوت و نهایتاً انزجار.

حرف بزن.

با قرص، تسبیح سفید و آلبوم Solitude می‌خوابم.

تلاش برای با گریه نخوابیدن بی‌فایده‌ست.

«این‌قدر گریه کن که صبح با گریه بیدار نشی دیگه.»

و می‌دونی؟ دوست دارم صبح‌ها پیام «صبح به خیر.» داشته باشم یا بشنومش. چیزی که قبل برام مهم نبود و حتی مسخره هم بود.

امروز دوست داشتم نزدیک مرغ‌های دریایی باشم. خیلی نزدیک.

زندگیم ورم کرده عزیز من.