حتی یک‌قدم.

برای دیدن آن خوب، آن خجسته‌ی مطلوب
چه‌قدر باید از این روزهای بد بشمارم؟

#حسین_منزوی

«آلما من نگران شونه‌هاتم.»

چه‌قدر همه‌چیز نسبیه.

«وَ بَکَتْ وَ بَکَی...»

وقتی از خواب می‌پری باید یکی باشه که باهاش حرف بزنی.

دلم می‌خواد نقطه‌ای باشم که ته تمام جمله‌هایی که با تردید نوشته شدن گذاشته می‌شه.

مقلب القلوب کار خودته.

این که کسی اصرار داره به ضعیف بودن حالم رو به هم می‌زنه.

دوباره می‌خوابم و اگر دوباره از خواب پریدم یا می‌رم بیرون، یا یکی رو بیدار می‌کنم باهاش حرف بزنم.

ماه رو ببین.

اگر دوستم دارید بهم جوراب و لیوان و دفترچه هدیه بدید.

بغض باز نشده.

از این‌که حرف بزنم و درک نشم می‌ترسم.

از رابطه‌هایی که مرز مشخصی ندارن هم می‌ترسم.

بغض باز شده و دل سبک نشده.

دوست داشتم امشب ماه رو از جایی که من هستم ببینی.

دلم می‌خواد نعره بزنم.

مکیده شدن اندوه از شب‌ها.

الآن باید کوه می‌بودم.

امروز یکی باید گردنم بگیره.