I feel like annoy everyone.

دیگه از این‌که بگم حالم خوب نیست حالم به هم می‌خوره.

کاش می‌تونستم توضیح بدم. کاش توضیح دادنی بود. اون‌موقع می‌تونستم انتخاب کنم که توضیح ندم. نه که چاره‌ای نداشته باشم.

می‌سازم که خراب کنم.

می‌آفرینم که فدا کنم.

-چی‌توز چرخی بگیر. نبود لینا لوله‌ای.
+ما به همه‌ی اینا می‌گیم پفک.

از صندلی‌ها خاطراتشون رو بپرسم. و این‌که چندتا «دوستت دارم.» شنیدن.

کسی به تحت فشار بودن صندلی‌ها فکر می‌کنه؟

چهارتا پا دارن اما نمی‌تونن برن.

«سه‌شنبه ساعت پنج هرجا بگی.»

کاش می‌شد بعضی شب‌ها تن نداشت.

کارمندی که استعفانامه‌ش هرروز توی کیفشه.

اون‌قدر افسرده شدم که دیگه تذکر هکسره هم نمی‌دم.

پر از ترسم و حتی می‌ترسم از ترس‌هام بنویسم.

تنهایی حالم بهتره ولی نمی‌شه.

تنهایی بهتره چون نبودن چیزها از نصفه بودن یا بودنشون با کیفیت پایین بهتره.

تنهایی بهتره چون حرف زدن سخته.

تنهایی بهتره چون چیزها توی سرم رسوب کردن و آدم‌ها یا رسوب‌گیر ندارن، یا بلد نیستن ازش استفاده کنن.

یا رسوب‌گیرشون تموم شده.

قوطی رسوب‌گیر نصفه زشته. مثل بسته‌ی لوازم جلوگیری باز شده.

آخرین کلمه‌ی یک‌نوشته‌ی دویست و سی و هفت کلمه‌ای: ترسناکه.