ده‌دقیقه بعد از فوروارد این خوابیدم تا ده‌دقیقه‌ی پیش.

گم شدم پیدام می‌کنی؟

«لازمه پای حرفات بودن رو تمرین کنی.»

دلم می‌خواد یک‌گند بزرگ بزنم و «فدای سرت.» بشنوم.

گاهی که می‌بینم این‌قدر نزدیکی، تعجب می‌کنم. نمی‌ترسم اما.

بدم ازت می‌آد. ازت بدم می‌آد نه، بدم ازت می‌آد.

قرص بخورم خوابم می‌گیره، نخورم از اضطراب می‌میرم.

I feel like annoy everyone.

دیگه از این‌که بگم حالم خوب نیست حالم به هم می‌خوره.

کاش می‌تونستم توضیح بدم. کاش توضیح دادنی بود. اون‌موقع می‌تونستم انتخاب کنم که توضیح ندم. نه که چاره‌ای نداشته باشم.

می‌سازم که خراب کنم.

می‌آفرینم که فدا کنم.

-چی‌توز چرخی بگیر. نبود لینا لوله‌ای.
+ما به همه‌ی اینا می‌گیم پفک.

از صندلی‌ها خاطراتشون رو بپرسم. و این‌که چندتا «دوستت دارم.» شنیدن.

کسی به تحت فشار بودن صندلی‌ها فکر می‌کنه؟

چهارتا پا دارن اما نمی‌تونن برن.

«سه‌شنبه ساعت پنج هرجا بگی.»

کاش می‌شد بعضی شب‌ها تن نداشت.

کارمندی که استعفانامه‌ش هرروز توی کیفشه.

اون‌قدر افسرده شدم که دیگه تذکر هکسره هم نمی‌دم.

پر از ترسم و حتی می‌ترسم از ترس‌هام بنویسم.