امشب برای بار نمی‌دونم چندم «به همین سادگی» رو می‌بینم و گریه می‌کنم.

آخرش در حالی که پشت میز نشستم و از فکر کردن به زدن زیر میز کلافه شدم، رومیزی رو برمی‌دارم می‌کشم روی سرم و می‌رم زیر میز.

این هوای گند برای کسی که یکی از نجات‌دهنده‌هاش قدم زدنه خیلی وحشت‌ناکه.

نزدیک‌تر.

در حال حاضر از دنیای شما سه‌چیز برای من خوش‌آیند است: بخور با عصاره‌ی نعنا، لیوان دم‌نوش شیشه‌ایم و داستان شنیدن.

بیا از هم مراقبت کنیم.

بیست‌و‌سه‌سال و ده‌ماه و یک‌روزمه.

دغدغه‌هام عوض نشدن، زاویه‌ی دیدم بهشون تغییر کرده.

به سفری که چمدون نیاز داشته باشه نیاز دارم.

«فکر کنم دیگه وقشته.»

یک‌بلیت گرفتم و امیدوارم تا روز اجرا هم دلم بخواد تنها برم.

نیاز دارم قربانی کنم.

پا شیم فلک را سقف بشکافیم.

ده‌دقیقه بعد از فوروارد این خوابیدم تا ده‌دقیقه‌ی پیش.

گم شدم پیدام می‌کنی؟

«لازمه پای حرفات بودن رو تمرین کنی.»

دلم می‌خواد یک‌گند بزرگ بزنم و «فدای سرت.» بشنوم.

گاهی که می‌بینم این‌قدر نزدیکی، تعجب می‌کنم. نمی‌ترسم اما.

بدم ازت می‌آد. ازت بدم می‌آد نه، بدم ازت می‌آد.

قرص بخورم خوابم می‌گیره، نخورم از اضطراب می‌میرم.

I feel like annoy everyone.