باید تنها برگردم.

امشب می‌تونید اجتناب صدام کنید.

تمام زندگیم مثل راه رفتن روی جدوله. همون‌قدر که می‌خوام نمی‌خوام، همون‌قدر که هستم نیستم، همون‌قدر که بدم خوبم. و امیدوارم این تعادل به هم بخوره بالاخره.

-چی گرفته جلوتو؟
+همه‌چی.

امروز روز رخت خواب و افسردگیه.

انگار جهانیان پشت در اتاق منتظر تو هستن. قدر منتظر بودن جهان معذبی و ذره‌ای در خودت توان تکون خوردن پیدا نمی‌کنی.

امشب برای بار نمی‌دونم چندم «به همین سادگی» رو می‌بینم و گریه می‌کنم.

آخرش در حالی که پشت میز نشستم و از فکر کردن به زدن زیر میز کلافه شدم، رومیزی رو برمی‌دارم می‌کشم روی سرم و می‌رم زیر میز.

این هوای گند برای کسی که یکی از نجات‌دهنده‌هاش قدم زدنه خیلی وحشت‌ناکه.

نزدیک‌تر.

در حال حاضر از دنیای شما سه‌چیز برای من خوش‌آیند است: بخور با عصاره‌ی نعنا، لیوان دم‌نوش شیشه‌ایم و داستان شنیدن.

بیا از هم مراقبت کنیم.

بیست‌و‌سه‌سال و ده‌ماه و یک‌روزمه.

دغدغه‌هام عوض نشدن، زاویه‌ی دیدم بهشون تغییر کرده.

به سفری که چمدون نیاز داشته باشه نیاز دارم.

«فکر کنم دیگه وقشته.»

یک‌بلیت گرفتم و امیدوارم تا روز اجرا هم دلم بخواد تنها برم.

نیاز دارم قربانی کنم.

پا شیم فلک را سقف بشکافیم.

ده‌دقیقه بعد از فوروارد این خوابیدم تا ده‌دقیقه‌ی پیش.

گم شدم پیدام می‌کنی؟