با پای پیچ‌خورده و خاطر آزرده و پنج‌درصد شارژ کجا می‌شه رفت؟

و کوله پشتی سنگین.

دلم می‌خواد برم شهر بازی گریه کنم.

باشه. شب به خیر.

@Blue_Alma

امروز دوست دارم چوپان باشم.

بنوازم.

رسالتش اینه که من رو از خودم بترسونه.

«می‌بوسیدی این جنازه رو.»

کیک اسفنجی و خامه‌ای دوست نداره، براونی گرفتم براش.

انگار ششصدسالمه.

دوست داری صبح که بیدار می‌شی کجا باشی؟

باید تنها برگردم.

امشب می‌تونید اجتناب صدام کنید.

تمام زندگیم مثل راه رفتن روی جدوله. همون‌قدر که می‌خوام نمی‌خوام، همون‌قدر که هستم نیستم، همون‌قدر که بدم خوبم. و امیدوارم این تعادل به هم بخوره بالاخره.

-چی گرفته جلوتو؟
+همه‌چی.

امروز روز رخت خواب و افسردگیه.

انگار جهانیان پشت در اتاق منتظر تو هستن. قدر منتظر بودن جهان معذبی و ذره‌ای در خودت توان تکون خوردن پیدا نمی‌کنی.

امشب برای بار نمی‌دونم چندم «به همین سادگی» رو می‌بینم و گریه می‌کنم.

آخرش در حالی که پشت میز نشستم و از فکر کردن به زدن زیر میز کلافه شدم، رومیزی رو برمی‌دارم می‌کشم روی سرم و می‌رم زیر میز.

این هوای گند برای کسی که یکی از نجات‌دهنده‌هاش قدم زدنه خیلی وحشت‌ناکه.

نزدیک‌تر.