از وقت‌هایی که دیوار می‌شم خوشم می‌آد. نه خوش‌حالم، نه ناراحت. هیچی. فقط دیوارم.

چراغ قوه داری؟

سیالم.

پا شیم فلک را سقف بشکافیم.

یادم بندازید بعد یک‌چیزی بنویسم با عنوان «رئالیسم، مهارت یا هنر؟»

الآن می‌تونم یک‌رینگ چیزکیک رو تنها بخورم.

«و چنان کن که به آن‌چه از کفم رفته یا به کفم نیامده دل‌تنگ ننشینم.»

کاش فردا می‌تونستم یک‌تابلوی نقاشی باشم. فقط یک‌تابلوی نقاشی.

اصلاً من خودخواهم؟

دور افتادگی.

کاش یک‌صفحه‌ی خالی بودم.

می‌شه حواسم رو جمع کنی عزیز من؟

همون سکانس کنعان.

و دارم سعی می‌کنم مردم‌دار باشم.

زیر پوستم ترس جمع شده.

لابد زندگی همینه و الکی منتظر چیز دیگه‌ای هستیم.

من بارها پریدم. ولی تا چشم‌هام رو بستم و بعد از چندلحظه باز کردم دیدم همون‌جایی‌ام که ایستاده بودم. پاهام درست سر جای قبلشون بودن. انگار تکون نخورده بودن.

وقتی چیزی دیگه مسئله‌م نیست راحت می‌تونم حلش کنم.

از فیلم‌های رمانتیک هم متنفرم الآن.

اگر پلک زدنم صدا داشت آهنگش قشنگ می‌شد.

یک‌جوری زیر بارون نفس می‌کشم که کم مونده درخت‌های اطرافم هم برن توی بینیم.