نور نحیف این ساعت از روز شخصیت و فعلیت داره برام.

می‌شه اگر گربه دارید با من دوست بشید؟

نمی‌دونم چه‌قدر فرصت بدم به خودم برای حل کردنش.

بدترین فحش‌های مامانم بی‌خرد و مذبذب و یاغیه.

از وقت‌هایی که دیوار می‌شم خوشم می‌آد. نه خوش‌حالم، نه ناراحت. هیچی. فقط دیوارم.

چراغ قوه داری؟

سیالم.

پا شیم فلک را سقف بشکافیم.

یادم بندازید بعد یک‌چیزی بنویسم با عنوان «رئالیسم، مهارت یا هنر؟»

الآن می‌تونم یک‌رینگ چیزکیک رو تنها بخورم.

«و چنان کن که به آن‌چه از کفم رفته یا به کفم نیامده دل‌تنگ ننشینم.»

کاش فردا می‌تونستم یک‌تابلوی نقاشی باشم. فقط یک‌تابلوی نقاشی.

اصلاً من خودخواهم؟

دور افتادگی.

کاش یک‌صفحه‌ی خالی بودم.

می‌شه حواسم رو جمع کنی عزیز من؟

همون سکانس کنعان.

و دارم سعی می‌کنم مردم‌دار باشم.

زیر پوستم ترس جمع شده.

لابد زندگی همینه و الکی منتظر چیز دیگه‌ای هستیم.

من بارها پریدم. ولی تا چشم‌هام رو بستم و بعد از چندلحظه باز کردم دیدم همون‌جایی‌ام که ایستاده بودم. پاهام درست سر جای قبلشون بودن. انگار تکون نخورده بودن.