«کاش توی کله‌ت زندگی می‌کردم.»

امشب از بستگان کویرهای جهانم.

«به اندازه‌ی کافی» چه‌قدر عبارت عجیبیه.

بدترین دعوا‌ها رو می‌کنم با خودم.

چرا قوی نیستی دیگه؟

می‌خوام برم جایی که هیچ‌کس رو نشناسم و هیچ‌کس من رو نشناسه.

می‌خوام هیچی حس نکنم.

خسته‌ام از همه‌ش. از نگرانی، اضطراب، علاقه، شک، شوق حتی. امید! از امید بیش‌تر از همه خسته‌ام.

ببینمت‌.

نور اذیتم می‌کنه.

مثل خونه‌ی بعد مهمونی‌ام. به هم ریخته و آروم.

گفتی هیچ‌وقت واضح نمی‌شه؟

«دلم می‌خواهد از چشم‌های همه به دست‌هایم برگردم.»

«آن‌قدر آرام شده‌ام که احساس می‌کنم همه‌چیز را شسته‌اند.»

موقع خواب احساس می‌کنم دست‌هام اضافه‌ان. واقعاً نمی‌دونم چه‌کارشون کنم.

از صحنه‌های مورد علاقه‌م وقتیه که دختربچه‌ای پای پدرش رو بغل می‌کنه.

خستگی‌ای که بیارزه.

شدت ندارم امشب.

انگار غصه‌ها جمع می‌شن توی کتف‌های آدم.

«دوست دارم رنگامون بازم پخش شه تو هم.»

فشار پای یک‌فیل روی بازوم می‌تونه دردش رو آروم کنه.