نیاز دارم فریاد بزنم. فقط فریاد کافیه.

چندروز بدون ترکش و تروما. می‌شه؟

بعد از پیاده‌روی مشکلات کم‌تر اهمیت دارن.

درام لازم دارم.

دنبال دلیل برای بودنم.

نودل و سوسیس می‌خوام. توی لیوان.

باید هزار و دویست‌تومن به میوه‌فروشی بدم. به یک‌دوست قدیمی پیام بدم حالش رو بپرسم و اگر گله کرد که چرا توی اینستاگرام آن‌فالو و ریمووش کردم بگم که چون خیلی دورم از اون سال‌ها و خیلی بی‌ربطیم به هم و من فقط از احوال‌پرسی خوشم می‌آد گاهی. با عمه تماس بگیرم و ازش عذر بخوام که جوابش رو ندادم و بگم که دلم براش تنگ شده. سینما و سانس‌های «دشت خاموش» رو چک کنم. و درباره‌ی تحصیل فکر کنم.

بستر بروز خشم خوب سراغ ندارید؟

داره به اندازه‌ی زمان یک‌فیلم طول می‌کشه تا فیلم انتخاب کنم ببینم.

«کاش توی کله‌ت زندگی می‌کردم.»

امشب از بستگان کویرهای جهانم.

«به اندازه‌ی کافی» چه‌قدر عبارت عجیبیه.

بدترین دعوا‌ها رو می‌کنم با خودم.

چرا قوی نیستی دیگه؟

می‌خوام برم جایی که هیچ‌کس رو نشناسم و هیچ‌کس من رو نشناسه.

می‌خوام هیچی حس نکنم.

خسته‌ام از همه‌ش. از نگرانی، اضطراب، علاقه، شک، شوق حتی. امید! از امید بیش‌تر از همه خسته‌ام.

ببینمت‌.

نور اذیتم می‌کنه.

مثل خونه‌ی بعد مهمونی‌ام. به هم ریخته و آروم.

گفتی هیچ‌وقت واضح نمی‌شه؟