کاش یکی بیاد تقصیرها رو گردن بگیره.

کیوی خشک > کیوی تازه

بوسه بر آدم‌های بی‌ادعای جهان. بوسه‌های بسیار.

حالا حتی صدای گنجشک‌ها هم گریه‌داره.

«پریشون قشنگم»

که بعد کسی این‌طور ما رو برای دیگری تعریف کنه: «نتونستن ماه رو بدزدن، اما داستان قشنگی ساختن.»

نسبت به تقریباً همه‌چیز حالت تهوع دارم.

اگر پلک‌هام کش می‌اومدن و می‌کشیدمشون روی تمام تنم خوب می‌شد.

سرما رو دوست دارم. آدم یادش می‌افته زنده‌ست.

کنده شدن کمی درد داره و خیلی کیف.

«خود را به سوی آسمان مثل همیشه‌ها بدرازان.»

پوست می‌تونه پوست رو زخم کنه.

همه که از خوش‌حالی نمی‌رقصن.

این.

نیاز دارم فریاد بزنم. فقط فریاد کافیه.

چندروز بدون ترکش و تروما. می‌شه؟

بعد از پیاده‌روی مشکلات کم‌تر اهمیت دارن.

درام لازم دارم.

دنبال دلیل برای بودنم.

نودل و سوسیس می‌خوام. توی لیوان.

باید هزار و دویست‌تومن به میوه‌فروشی بدم. به یک‌دوست قدیمی پیام بدم حالش رو بپرسم و اگر گله کرد که چرا توی اینستاگرام آن‌فالو و ریمووش کردم بگم که چون خیلی دورم از اون سال‌ها و خیلی بی‌ربطیم به هم و من فقط از احوال‌پرسی خوشم می‌آد گاهی. با عمه تماس بگیرم و ازش عذر بخوام که جوابش رو ندادم و بگم که دلم براش تنگ شده. سینما و سانس‌های «دشت خاموش» رو چک کنم. و درباره‌ی تحصیل فکر کنم.