من نمی‌دونم از کجا شروع کنم.

هنوز زنده‌ام.

به اون‌هایی که تکلیفشون روشنه غبطه می‌خورم. تکلیفشون روشنه، هرچه‌قدر هم که جهان تاریک باشه.

زورم نه به ساختن می‌رسه، نه به خراب کردن.

خوشم می‌آد که توی پتو و ملحفه‌ها گم می‌شم.

چه‌قدر داستان بخونم دیگه؟

غم‌انگیزم.

بدم می‌آد که کلمه‌هام رو باید به زور بکشم بیرون از خودم.

خیلی مونده تا آفتاب بیاد.

اگر فردا بارونی باشه چی؟

درست وقت‌هایی که در معرضم حداقل ابراز رو دارم.

خیلی خالی‌ام.

خالی نیستم.

«می‌خوام عاشق باشی آلما. چون تو عاشق زیبایی خواهی بود و معشوق زیباتری.»

همه‌ش می‌ارزه به لحظه‌ای که بعد از بالا آوردن، صورتم رو آب می‌زنم و توی آینه به خودم نگاه می‌کنم و سبکم.

ملتهب.

دیگه میزی هم پیدا نمی‌کنم که بزنم زیرش.

کمه.

اتاق کسی که وسواس فکری داره نباید بالکن داشته باشه.

"All this while I've been packing ice around my heart. How do I make it melt?"

و از اون شب‌هاست که صورت شستن و مسواک زدن سخت‌ترین کارهای دنیاان.