مطمئنی؟

معلومه که نه.

حس می‌کنم اطرافم پر از چیز اضافیه.

زیبایی در ساکتی‌ست.

برمی‌گردم، نگاهت می‌کنم و وقتی می‌بینم حواست بهم هست دلم می‌خواد از خجالت بمیرم.

تو زیباترین نیاز منی.

«اما بر خورشید هم برف نشست.»

این‌که کسی قویه دلیل نمی‌شه محکم‌تر بهش ضربه بزنید.

همونی که هیچی نمی‌خواد چون همه‌چی می‌خواد.

وقت‌هایی که دلم می‌خواد آدم‌ها رو ببینم، اما دلم نمی‌خواد آدم‌ها من رو ببینن هم نمی‌دونم چه کار کنم.

بغلی شدم.

یکی که بشینه و گوش کنه و فراموش.

توی توئیتر خیلی‌ها که عکس و اسمشون رو عوض می‌کردن توئیت می‌زدن «گمم نکنید.» من اما دلم تغییر که می‌خواست و چیزی رو عوض می‌کردم، بدم هم نمی‌اومد بعضی‌ها گمم کنن.

پروردگار نازنین اگر این مقدار آرامشی که امروز دارم رو بین همه‌ی روزها تقسیم کنه خیلی خوب می‌شه.

نمی‌دونم وقتی کسی مسته چه‌طور باید باهاش حرف زد. مثل مواقع دیگه؟

از پل طبیعت و بام محک و باشگاه انقلاب و باغ کتاب خوشم نمی‌آد. از جاهای هرزه خوشم نمی‌آد.

با این سطح بالای اضطراب هیچ‌کاری نمی‌تونم بکنم.

من اما دیگه جایی برای درد ندارم. زود لب‌ریز می‌شم این روزها. از لبخندهای زوری و مضحکم هم متنفرم.

بستنی آب شده ارتباط مستقیمی با افسردگی داره.