دلم گرمای آتیش می‌خواد.

از صبح خانم فروغ در من می‌خونه:
«من از تصویر بیهودگی این‌همه دست
و از تجسم بیگانگی این‌همه صورت می‌ترسم.»

مهمه که آدم ده‌دقیقه‌ی آخر روز احساس خوبی داشته باشه.

مهمه؟ خوبه که داشته باشه و اگر نداره هم فدای سرش.

به پرایوسی آدم اهمیت نمی‌دن.

مهم نیست چندتا تی‌شرت سفید دارم، باز هم می‌خرم.

ماه امشب خوش‌عکس نبود عزیز من.

من اگر کل فردا خونه موندم حق دارید بهم توهین کنید.

بازی تازه می‌خوام. این‌طوری نمی‌شه.

الویه، تی‌شرت‌های سفید و گربه‌ها.

من نمی‌تونم زندگی عادی داشته باشم. «عادی» به نظر خانواده‌م.

ابتذال هم جزئی از زندگیه عزیز من.

از سوال «مطمئنی؟» بدم می‌آد.

مطمئنی؟

امروز روز رخت خواب و افسردگیه.

شنیدنی‌های زیبا بفرستید برام لطفاً.

تکه‌هام رو جمع کن، قول می‌دم دیگه نشکنم.

مطمئنی؟

معلومه که نه.

حس می‌کنم اطرافم پر از چیز اضافیه.