نمی‌دونم اولین کسی که بعد قرنطینه می‌بینم کی باشه.

حق مسلم هر انسانیه که حداقل هفته‌ای یک‌بار ماساژ بگیره.

امام رضا در ستایش ماساژ گفتن: «اگر مرده را مالندگی کنند و زنده شود، بعید نیست.»

دلم احساس موفقیت می‌خواد.

حتی حوصله‌ی فیلم دیدن هم ندارم.

چرا احساس دل‌تنگی نمی‌کنم؟

حالا اگر احساس دل‌تنگی می‌کردم ناراحت بودم که چرا احساس دل‌تنگی می‌کنم. به هرحال هی خودم رو نیش‌گون می‌گیرم.

دلم فیلم ایرانی می‌خواد.

نه، فقط دلم می‌خواد قبل غرق شدن بخوابم.

آدم خودش رو برای هرکسی لوس نمی‌کنه.

دیگه دنبالش نمی‌گردم. قبل هم به نظر نمی‌رسید که دنبالش می‌گردم، چون نشسته بودم و نگاه می‌کردم. حالا دیگه واقعاً دنبالش نمی‌گردم.

زورم به خودم نمی‌رسه عزیز من.

دیشب می‌خواستم قطع بشه، الآن می‌خوام متوقف بشه. امیدوارکننده‌ست.

من صدای بیش‌تر گیف‌ها رو می‌شنوم.

هرچنددقیقه یک‌بار به خودم می‌گم: «تو کرفس نیستی.»

از دوستان عزیزم عذر می‌خوام، ولی بیش از همه دلم برای جنگل و درختان تنگ شده.

قرارهای فردا رو کنسل کردم، تلاشم برای خوش‌حالی شکست خورد و دارم متلاشی می‌شم.

یکی زورش بهم رسید.