ظاهراً ناامیدم، اما در واقع تنها چیزی که دارم امیده. و این کافی نیست.

وسط خندیدن یک‌هو بغض کردم و احساس کردم دارم منفجر می‌شم. شروع کردم به دویدن سمت خالی صحنه. اون‌قدر دور شدم تا گرمای انفجار آدم‌ها رو اذیت نکنه. و بعد بیدار شدم. گرمم بود.

از صدای زنگ تلفن بدم می‌آد.

چرا هدیه دادن بالش مرسوم نیست؟ خیلی زیباست.

از این‌که خوابم نمی‌آد خیلی متنفرم.

از این‌که می‌خوام بخوابم که گریه نکنم خیلی خیلی متنفرم.

امشب اسیر سانتیمانتالیسمم.

نمی‌دونم اولین کسی که بعد قرنطینه می‌بینم کی باشه.

حق مسلم هر انسانیه که حداقل هفته‌ای یک‌بار ماساژ بگیره.

امام رضا در ستایش ماساژ گفتن: «اگر مرده را مالندگی کنند و زنده شود، بعید نیست.»

دلم احساس موفقیت می‌خواد.

حتی حوصله‌ی فیلم دیدن هم ندارم.

چرا احساس دل‌تنگی نمی‌کنم؟

حالا اگر احساس دل‌تنگی می‌کردم ناراحت بودم که چرا احساس دل‌تنگی می‌کنم. به هرحال هی خودم رو نیش‌گون می‌گیرم.

دلم فیلم ایرانی می‌خواد.

نه، فقط دلم می‌خواد قبل غرق شدن بخوابم.

آدم خودش رو برای هرکسی لوس نمی‌کنه.

دیگه دنبالش نمی‌گردم. قبل هم به نظر نمی‌رسید که دنبالش می‌گردم، چون نشسته بودم و نگاه می‌کردم. حالا دیگه واقعاً دنبالش نمی‌گردم.