تازه نصف قرنطینه‌م گذشته و می‌تونم تا صبح غر بزنم.

بعضی روزها آدم این‌قدر حالش بده که با این‌که می‌دونه خوب می‌شه فکر می‌کنه دیگه خوب نمی‌شه.

کی بود دلش شدت می‌خواست؟

دنیای پر از بلاگر دنیای ترسناکیه.

کی این‌قدر شب شد؟

دلم برای درخت‌ها تنگ شده.

Do you prefer lights on or off?

اگر تهران ترکید، بدونید سر من منفجر شده.

دوست دارم دست از اکسسوری‌گریزی هم بردارم.

خیلی خالی‌ام.

خیلی خسته‌ام.

خیلی تلخم.

دلم مه می‌خواد.

باید یک‌قصه بنویسم که شخصیتش دلش نخواد بره.

وقتی داشتم قلبم رو رنده می‌کردم دیدم چشم‌هاش رو گرفته دستش و منتظره.

دلم می‌خواد ریه‌م رو دربیارم، بشورم، بندازم توی آفتاب، بذارم سر جاش.

چه‌قدر می‌تونی کش بیای؟

کاش کلمات توی سرم آروم بگیرن. من نمی‌خوام بنویسم. نمی‌خوام. نمی‌خوام.

از توجهش هم بیزارم.

می‌خوام وقتی خوب شدم یک‌کاری که تا به حال نکردم بکنم.