می‌شه آدم‌ها رو دوست داشت، اما حوصله‌ی جواب دادن به پیامشون رو نداشت.

می‌شه موند اما رفت.

مرگ >

دلم می‌خواد با یکی دعوا کنم.

از آرزوی خوش‌بختی موقع خداحافظی هم خوشم نمی‌آد.

صد و شصت و دو روز از سال گذشته و این واقعاً ترسناکه. کاش در ادامه اتفاقات بهتری بیفته. مثلاً باز بتونم نقاشی کنم، یا چیزی بنویسم بی که ازش متنفر باشم، یا دلار ارزون بشه، یا شلوارهاییم که تنگه اندازه‌م بشه. (من اندازه‌شون بشم!)، یا بیش‌تر از شش‌روز از آدم‌ها خوشم بیاد، یا؟

تازه نصف قرنطینه‌م گذشته و می‌تونم تا صبح غر بزنم.

بعضی روزها آدم این‌قدر حالش بده که با این‌که می‌دونه خوب می‌شه فکر می‌کنه دیگه خوب نمی‌شه.

کی بود دلش شدت می‌خواست؟

دنیای پر از بلاگر دنیای ترسناکیه.

کی این‌قدر شب شد؟

دلم برای درخت‌ها تنگ شده.

Do you prefer lights on or off?

اگر تهران ترکید، بدونید سر من منفجر شده.

دوست دارم دست از اکسسوری‌گریزی هم بردارم.

خیلی خالی‌ام.

خیلی خسته‌ام.

خیلی تلخم.

دلم مه می‌خواد.