هرلحظه امکان داره برم بیرون و اینقدر راه برم که نفسم بند بیاد و یکی به آمار کشتههای کرونای امروز اضافه کنم.
خلاصه اگر مشکلی با اتوماتیک بودن سیستم محبت ندارید و لازم نیست منوآل باشه خدا رو شکر کنید.
صد و شصت و دو روز از سال گذشته و این واقعاً ترسناکه. کاش در ادامه اتفاقات بهتری بیفته. مثلاً باز بتونم نقاشی کنم، یا چیزی بنویسم بی که ازش متنفر باشم، یا دلار ارزون بشه، یا شلوارهاییم که تنگه اندازهم بشه. (من اندازهشون بشم!)، یا بیشتر از ششروز از آدمها خوشم بیاد، یا؟
بعضی روزها آدم اینقدر حالش بده که با اینکه میدونه خوب میشه فکر میکنه دیگه خوب نمیشه.