سرده عزیز من.

از این‌که در حال حاضر هیچ‌کسی و هیچ‌چیزی نمی‌تونه حواسم رو از درد پرت کنه ناراحتم.

وقتی ایده‌ای توی سرم هست که دلم می‌خواد انجامش بدم و به هردلیلی نشده، اتفاقی که خوش‌حالم می‌کنه اجرا شدن و خوب اجرا شدنشه. بوسه بر استودیوی Luca Agnani بابت انیمیشن «سایه‌ی ون‌گوگ» و بوسه‌ها بر ون‌گوگ.

هرلحظه امکان داره برم بیرون و این‌قدر راه برم که نفسم بند بیاد و یکی به آمار کشته‌های کرونای امروز اضافه کنم.

چه‌قدر امشب جداام از جهانیان.

خلاصه اگر مشکلی با اتوماتیک بودن سیستم محبت ندارید و لازم نیست منوآل باشه خدا رو شکر کنید.

«من، برف زیر آفتاب.»

آخرین‌باری که نقاشی کردم رو یادم نیست.

الآن مشکل چیه؟

می‌شه آدم‌ها رو دوست داشت، اما حوصله‌ی جواب دادن به پیامشون رو نداشت.

می‌شه موند اما رفت.

مرگ >

دلم می‌خواد با یکی دعوا کنم.

از آرزوی خوش‌بختی موقع خداحافظی هم خوشم نمی‌آد.

صد و شصت و دو روز از سال گذشته و این واقعاً ترسناکه. کاش در ادامه اتفاقات بهتری بیفته. مثلاً باز بتونم نقاشی کنم، یا چیزی بنویسم بی که ازش متنفر باشم، یا دلار ارزون بشه، یا شلوارهاییم که تنگه اندازه‌م بشه. (من اندازه‌شون بشم!)، یا بیش‌تر از شش‌روز از آدم‌ها خوشم بیاد، یا؟

تازه نصف قرنطینه‌م گذشته و می‌تونم تا صبح غر بزنم.

بعضی روزها آدم این‌قدر حالش بده که با این‌که می‌دونه خوب می‌شه فکر می‌کنه دیگه خوب نمی‌شه.

کی بود دلش شدت می‌خواست؟

دنیای پر از بلاگر دنیای ترسناکیه.

کی این‌قدر شب شد؟