«مُنْکَسِراً مُسْتَقِیلاً» می‌رم، آروم و امیدوار برمی‌گردم.

روز از نو، غم از نو.

گاهی هم آدم دلش حرف‌های قشنگ به درد نخور می‌خواد.

از بی‌جاده‌ای خواهم مرد.

لذت تمام بردن از لحظه‌ها مهمه.

قصه گفتن یادم رفته.

Why aren’t your fucking arms here?

آدم گاهی در مواجهه با دوست داشته شدن واقعاً نمی‌دونه چه کنه.

It’s time to cry.

زنی با سوزهای آشنای غربتی دل‌گیر

که از هرجا به سوی غربت خود می‌کشد دامن.

زنی که غم «سبدهای بهانه» می‌برد پیشش

که پنهانی برایش پر کند از گریه و شیون.

زنی با شعرهای هم‌چنان از عشق ناگفته،

زنی عاشق ولی با ده‌زبان خاموش چون سوسن.

زنی کز عشق می‌میرد ولی با حجب می‌گوید:

«نشان از عشق در من نیست، می‌بینید؟ اینک من!»

I want to die. That’s what life did to me.

هرجا بری خودت باهاته. آدم از خودش که نمی‌تونه فرار کنه.

Anyhow, for your information, buying me a book would make me happy.