امشب فقط یک‌شمع دارم.

که یک‌کرشمه تلافی صد جفا بکند.

#حافظ

به چیزی یا کسی که شایسته‌ی خیره شدن باشه نیاز دارم.

حیف این روزها، حیف جوانی.

جاده می‌خوام.

چرا بغضم باز نمی‌شه؟

تا وقتش باید صبر کنم.

«مُنْکَسِراً مُسْتَقِیلاً» می‌رم، آروم و امیدوار برمی‌گردم.

روز از نو، غم از نو.

گاهی هم آدم دلش حرف‌های قشنگ به درد نخور می‌خواد.

از بی‌جاده‌ای خواهم مرد.

لذت تمام بردن از لحظه‌ها مهمه.

قصه گفتن یادم رفته.

Why aren’t your fucking arms here?

آدم گاهی در مواجهه با دوست داشته شدن واقعاً نمی‌دونه چه کنه.

It’s time to cry.

زنی با سوزهای آشنای غربتی دل‌گیر

که از هرجا به سوی غربت خود می‌کشد دامن.

زنی که غم «سبدهای بهانه» می‌برد پیشش

که پنهانی برایش پر کند از گریه و شیون.

زنی با شعرهای هم‌چنان از عشق ناگفته،