گواهی بخواهید، اینک گواه:

همین زخم‌هایی که نشمرده‌ایم.

دلی سر بلند و سری سر‌ به زیر...

از این دست عمری به سر برده‌ایم.

یکی بیاد، منو جمع کنه، پتو بپیچه دورم، بندازه تو ماشین، ببره گردش.

نمی‌دانم چرا تحمل جمعیت را ندارم. تحمل زندگی فامیلی را ندارم. من آن‌قدر به تنهایی خودم عادت کرده‌ام که در هر حالت دیگری خودم را بلافاصله تحت فشار و مظلوم حس می‌کنم. تا دور هستم دلم می‌خواهد نزدیک باشم و نزدیک که می‌شوم، می‌بینم اصلاً استعدادش را ندارم!

#فروغ_فرخ‌زاد

موفق شدم تا دم پنجره خودمو برسونم. دیدم که همه‌جا سفید شده و به جای این‌که ذوق‌زده بشم، بغض کردم.

چه‌چیز نکبت زندگی را جبران می‌کند، جز رویا؟

#رضا_براهنی

دلم برای حرف‌هام می‌سوزه. حرف‌های محبوسم...

ما فرزندان ناخلفت رو ببخش مادر...

درخت کوچک من!

ای درخت کوچک من!

صبور باش و فراموش کن بهاران را.

سوار سبز تو هرگز نخواهد آمد؛

آه...

به خیره خیره مبر رنج انتظاران را.

انگار قلبم به جای خون، اسید پمپاژ می‌کنه که این‌قدر می‌سوزه.

-می‌شه دیشبو از خاطرمون پاک کنیم؟
+من چیزی به یاد ندارم.

تنها فایده‌ی کارت دانشجویی در زندگی من این بوده که هروقت کلید نداشتم، در دفتر و خونه رو باهاش باز کردم.