اگر تهران ترکید، بدونید سر من منفجر شده.

دنیا خیلی کوچیک‌تر از چیزیه که فکر می‌کنید دوستان.

جمعه‌ی اندیشه‌های تنبل بیمار...

جمعه‌ی خمیازه‌های موذی کش‌دار...

این‌دفعه واقعاً کار خودشون بود.

ترسناک‌تر از هرچیزی تو این دنیا ابهامه.

اگر داغ دل بود، ما دیده‌ایم.

اگر خون دل بود، ما خورده‌ایم.

اگر دل دلیل است، آورده‌ایم.

اگر داغ شرط است، ما برده‌ایم.

اگر دشنه‌ی دشمنان، گردنیم.

اگر خنجر دوستان، گرده‌ایم.

گواهی بخواهید، اینک گواه:

همین زخم‌هایی که نشمرده‌ایم.

دلی سر بلند و سری سر‌ به زیر...

از این دست عمری به سر برده‌ایم.

یکی بیاد، منو جمع کنه، پتو بپیچه دورم، بندازه تو ماشین، ببره گردش.

نمی‌دانم چرا تحمل جمعیت را ندارم. تحمل زندگی فامیلی را ندارم. من آن‌قدر به تنهایی خودم عادت کرده‌ام که در هر حالت دیگری خودم را بلافاصله تحت فشار و مظلوم حس می‌کنم. تا دور هستم دلم می‌خواهد نزدیک باشم و نزدیک که می‌شوم، می‌بینم اصلاً استعدادش را ندارم!

#فروغ_فرخ‌زاد

موفق شدم تا دم پنجره خودمو برسونم. دیدم که همه‌جا سفید شده و به جای این‌که ذوق‌زده بشم، بغض کردم.