به زندگانی من فرصت جوانی نیست.

من از دو روزه‌ی هستی به جان شدم بیزار...

خدای شکر که این عمر جاودانی نیست.

همه به گریه‌ی ابر سیه گشودم چشم

در این افق که فروغی ز شادمانی نیست.

به غصه بلکه به تدریج انتحار کنم...

دریغ و درد که این انتحار آنی نیست.

احتیاج دارم که دوستام بهم پیام بدن.

خدایا بابت برف هم مرسی.

ای پادشه خوبان! داد از غم تنهایی...

دل بی‌تو به جان آمد، وقت است که بازآیی.

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد

کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی.

ساقی چمن گل را بی‌روی تو رنگی نیست.

شمشاد خرامان کن تا باغ بیارایی.

در جواب نامه‌ی فرهاد اگر شیرین نوشت:
«با همه نامهربانم.»، بشنو و باور نکن.

#سجاد_سامانی

کاش عاشق بودم.