از بچگی درونگرا و حساس بودم. خاطراتم درست یادم نمیآید اما طبق نوشتههای دفترچه خاطراتم از همان کودکی مثبتاندیش نبودم و هر از گاهی دمق میشدم. دوران دبیرستان بودم که افسردگی به طور جدی در من رخنه کرد، روی درس خواندنم اثر گذاشت، اجازه نداد به دانشگاه بروم و در نتیجه آیندهام را مختل کرد. اما حتی وقتی تمام جنبههای زندگیام را که میخواستم تغییر دهم، تغییر دادم _ وزنم، تحصیلاتم، معشوقم، دوستانم _ باز هم احساس افسردگی میکردم. البته همیشه افسرده نبودم اما این حالت حزن و اندوه میآمد و میرفت، درست مثل هوای بد که از آن گریزی نیست. مثلاً ممکن بود خوشحال به رختخواب بروم اما عبوس و غمگین از خواب بیدار شوم. وقتی استرس داشتم نمیتوانستم جلوی پرخوریام را بگیرم و هر زمان مریض میشدم بیوقفه گریه میکردم. تسلیم این واقعیت شده بودم که افسرده به دنیا آمدهام و اجازه داده بودم دنیایم تاریک و تاریکتر شود.
- میخواهم بمیرم ولی دوست دارم دوکبوکی بخورم. | بک سهی.
- میخواهم بمیرم ولی دوست دارم دوکبوکی بخورم. | بک سهی.
«طوری رفتار میکردم انگار که همهچیز خوب است، و در این امر استاد شده بودم.»
Forwarded from ୧ ‧₊˚ 🕯 ⋅
یک روز، در شهری که هنوز نمیشناسم، از خواب بیدار میشوم. پنجره را باز میکنم، قهوهام را میریزم و برای اولین بار احساس نمیکنم باید برای رسیدن به زندگیام عجله کنم. شاید آن روز بفهمم تمام این سالها فقط در راه رسیدن به خودم بودهام.
Forwarded from ୧ ‧₊˚ 🕯 ⋅
آدم گاهی از خودش هم خسته میشود؛ از افکاری که تمام نمیشوند، از خاطراتی که دعوت نشدهاند و از قلبی که هنوز برای چیزهایی میتپد که عقل مدتهاست رهایشان کرده است.
چه کسی میداند؟ شاید تمام بدبختی انسان از این باشد که بیش از اندازه آگاه است؛ آنقدر که حتی نمیتواند لحظهای ساده را بدون هزاران فکر تجربه کند.
چه کسی میداند؟ شاید تمام بدبختی انسان از این باشد که بیش از اندازه آگاه است؛ آنقدر که حتی نمیتواند لحظهای ساده را بدون هزاران فکر تجربه کند.
Forwarded from ୧ ‧₊˚ 🕯 ⋅
شاید روزی که این نوشتهها را دوباره میخوانم، دیگر این آدم نباشم.
شاید موهایم کوتاهتر شده باشند، کتابهای بیشتری خوانده باشم، شهر دیگری زندگی کنم و دیگر برای بعضی چیزها غصه نخورم.
اما امیدوارم هنوز همان دختری باشم که از دیدن یک گربه در خیابان خوشحال میشد، برای خودش قهوه میخرید، از میان کتابفروشیها بیهدف میگذشت و میتوانست در یک عصر بارانی، زیبایی دنیا را در کوچکترین چیزها پیدا کند.
امیدوارم هیچوقت آنقدر بزرگ نشوم که رؤیاپردازی را فراموش کنم.
شاید موهایم کوتاهتر شده باشند، کتابهای بیشتری خوانده باشم، شهر دیگری زندگی کنم و دیگر برای بعضی چیزها غصه نخورم.
اما امیدوارم هنوز همان دختری باشم که از دیدن یک گربه در خیابان خوشحال میشد، برای خودش قهوه میخرید، از میان کتابفروشیها بیهدف میگذشت و میتوانست در یک عصر بارانی، زیبایی دنیا را در کوچکترین چیزها پیدا کند.
امیدوارم هیچوقت آنقدر بزرگ نشوم که رؤیاپردازی را فراموش کنم.
Forwarded from ୧ ‧₊˚ 🕯 ⋅
همیشه فکر میکردم باید جایی در این دنیا وجود داشته باشد که با من جورتر باشد. شهری با خیابانهای باریک، کتابفروشیهای قدیمی، پنجرههای بلند و کافههایی که آدم بتواند ساعتها در آنها بنشیند و کسی از تنهاییاش سؤال نکند.
شاید آنجا آدمها بیشتر نامه بنویسند، کمتر عجله کنند و هنوز برای چیزهای کوچکی مثل یک گل خشکشده میان صفحات کتاب ارزش قائل باشند.
گاهی احساس میکنم من فقط در این دنیا زندگی نمیکنم؛ بخشی از وجودم همیشه در دنیایی خیالی قدم میزند. دنیایی که هنوز پیدایش نکردهام.
شاید آنجا آدمها بیشتر نامه بنویسند، کمتر عجله کنند و هنوز برای چیزهای کوچکی مثل یک گل خشکشده میان صفحات کتاب ارزش قائل باشند.
گاهی احساس میکنم من فقط در این دنیا زندگی نمیکنم؛ بخشی از وجودم همیشه در دنیایی خیالی قدم میزند. دنیایی که هنوز پیدایش نکردهام.
Forwarded from ୧ ‧₊˚ 🕯 ⋅
نمیدانم وقتی این نامه را میخوانی چند سالهای. نمیدانم هنوز همان کتابها را دوست داری یا سلیقهات تغییر کرده، هنوز قهوه میخوری یا ترجیح میدهی صبحهایت را با چای شروع کنی.
فقط میخواهم چیزی را از تو بپرسم: بالاخره زندگی کردی؟
بالاخره به آن خیابانهایی که همیشه در ذهنت تصور میکردی قدم گذاشتی؟ بالاخره توانستی بدون احساس گناه برای خودت وقت بگذاری؟ هنوز وقتی باران میبارد، دلت میخواهد از پنجره تماشایش کنی؟
امیدوارم به خودت سخت نگرفته باشی. امیدوارم برای رسیدن به زندگی رؤیاییات، فراموش نکرده باشی که همین روزهای معمولی هم بخشی از زندگی بودند.
و اگر هنوز به تمام آرزوهایت نرسیدهای، اشکالی ندارد. فقط لطفاً دست از دوست داشتن دنیا برندار.
فقط میخواهم چیزی را از تو بپرسم: بالاخره زندگی کردی؟
بالاخره به آن خیابانهایی که همیشه در ذهنت تصور میکردی قدم گذاشتی؟ بالاخره توانستی بدون احساس گناه برای خودت وقت بگذاری؟ هنوز وقتی باران میبارد، دلت میخواهد از پنجره تماشایش کنی؟
امیدوارم به خودت سخت نگرفته باشی. امیدوارم برای رسیدن به زندگی رؤیاییات، فراموش نکرده باشی که همین روزهای معمولی هم بخشی از زندگی بودند.
و اگر هنوز به تمام آرزوهایت نرسیدهای، اشکالی ندارد. فقط لطفاً دست از دوست داشتن دنیا برندار.
Forwarded from ୧ ‧₊˚ 🕯 ⋅
اگر روزی نامهای از شهری ناشناس برایم فرستادی، لطفاً درباره آبوهوا بنویس.
از خیابانهایی بگو که صبحها بوی نان تازه میدهند، از مغازههای کوچکی که هنوز کتابهای دستدوم میفروشند و از کافهای که گوشه پنجرهاش همیشه خالی است.
از آدمهایی بگو که دیدهای و از اتفاقات کوچکی که شاید برای هیچکس مهم نباشند.
من همیشه بیشتر از اخبار بزرگ، مشتاق شنیدن همین جزئیات بودهام.
شاید تمام چیزی که از زندگی میخواهم همین باشد؛ اینکه روزی جایی داشته باشم که دلم بخواهد تمام جزئیاتش را برای کسی تعریف کنم.
از خیابانهایی بگو که صبحها بوی نان تازه میدهند، از مغازههای کوچکی که هنوز کتابهای دستدوم میفروشند و از کافهای که گوشه پنجرهاش همیشه خالی است.
از آدمهایی بگو که دیدهای و از اتفاقات کوچکی که شاید برای هیچکس مهم نباشند.
من همیشه بیشتر از اخبار بزرگ، مشتاق شنیدن همین جزئیات بودهام.
شاید تمام چیزی که از زندگی میخواهم همین باشد؛ اینکه روزی جایی داشته باشم که دلم بخواهد تمام جزئیاتش را برای کسی تعریف کنم.
دوشنبهها برام نفرین شده هستن و فکر کن بیای بات رو باز کنی و با این پیامها مواجه بشی. روز سختم رو قابل تحمل کردی. 🫂
Forwarded from ୧ ‧₊˚ 🕯 ⋅
شاید آن مکان( شهری ) که او دنبالش است مکان نباشد بلکه یک دوست باشد کسی که زیبایی های جهان را بهتر درک میکند و برای هر چیز کوچکی خوشحال میشود و آنها در نگاه او بزرگ جلوه میکنند بلکه دنیایش آنقدر وسیع و زیباست که میخواهد از ذره ذره آنها لذت ببرد .
دوست صمیمی من این ویژگی های با ارزش را دارد و دوستی با او دنیا و روز ها را رنگیتر و روشناتر میکند .امیدوارم شما هم آنجا را پیدا کنید. آنجا برای من دوستم است ؛
دوست صمیمی من این ویژگی های با ارزش را دارد و دوستی با او دنیا و روز ها را رنگیتر و روشناتر میکند .امیدوارم شما هم آنجا را پیدا کنید. آنجا برای من دوستم است ؛