«این از آن لحظاتی است که نمی‌خواهم هرگز فراموشش کنم.»

گاهی دلم می‌خواست که یک دوربین روی پيشانی‌ام داشتم تا تکه‌های کوچکی از زندگی را ضبط کنم و روزهایی که روحیه‌ام خراب است، برای خودم پخششان کنم.
- خانه تاماریس. | ویرژنی گریمالدی.

عاشق خرید کردن از شاپ‌های کوچیکم.

«کودکی که قبلاً بودیم، آیا الآن به ما افتخار می‌کنه؟»

«همان قدر که خوش قیافه است، حرف زدنش نیز زیباست.»

منو تو خاطرات آبی عضو نمیکنییی؟😭😭

چه اسم بامزه‌ای گفتی.
چنل پرایوتم.

«آن روز بوی خوشبختی می‌داد. بوی خانواده می‌داد.»

«می‌دانیم که خنده‌دار نیست، اما اگر نخندیم، گریه‌مان می‌گیرد.»

به شیوه راه رفتن شتر در جنوب ایران لُکّه رفتن می‌گویند. لُکّه رفتن استعاره‌ای است از آدمی خسته و ناامید که با همه فرسودگی، هنوز در جست‌وجوی آب است.

«سرما همه‌چیز را بی‌حس می‌کند، دست و پاها و غم و غصه را.»

«از همه نگران‌کننده‌تر، ندانستن است.»

«امیدوارم همچنان در برابر اقیانوس، کودکی که لبخند می‌زند، شکل یک ابر و فیلمی زیبا شگفت‌زده شوی.»

«امیدوارم در جایی زندگی کنی که دوست داری. در خانه خودت یا جای دیگر، به شرطی که احساس خوبی داشته باشی.»