من بعد گذاشتن چهارتا پازل کنار هم:

«خانه پناهگاه رویاپردازی است.»

من کیستم؟
سازی شکسته.

‏امیدوارم در نهایت متوجه بشم هیچ چیز انقدر که نگرانش بودم، نگران کننده نبود.

وایب تو شبی آخرای پاییزه🍁
پاییزی ک تو خونه کنار شومینه نشستی رو صندلیه راکت پتو روته
نوشیدنیت دستت
گرامافونت داره موزیکای نوستالژی موردعلاقتو پخش می‌کنه

شاید درونشان هزار تکه باشد. بی‌شک جراحت‌های بسیار عمیقی دارند که دیگر جوش نخواهد خورد، اما لبخند می‌زنند، می‌خندند، زندگی می‌کنند‌.
- خانه تاماریس. | ویرژنی گریمالدی.

«خوشبختی از تکه‌های کوچکی که در راه رسیدن به آن جمع می‌کنیم، شکل می‌گیرد.»

«عکس‌ها را نوازش می‌کنم، ای کاش پوست او بود‌.»

«اندوه کسانی را که در آن سهیم‌اند، به هم نزدیک می‌کند.»

«خاطرات دردناک نیستند، دانستن اینکه به گذشته تعلق دارند، دردناکشان می‌کند.»

«هنوز خیلی آسیب‌پذیرم. اگر کسی آزارم دهد، فرو می‌پاشم.»

پازل + چیت چت.

«شاید به همه چیز زیادی دل می‌بندی.»