«هر بار که چیز مهمی رو می‌خوام با کسی در میون بذارم، پیش اون می‌رم، حالا می‌خواد شاد باشه یا نه.»

«گاهی دلم می‌خواد که دوباره بچه بشیم و مادرمون ناز و نوازشمون کنه.»

بیا در موردش چایی بخوریم.

در چنین لحظاتی است که بیشتر از همیشه متحیر می‌شوم. این احساس که ما انسان‌ها در نهایت مثل هم هستیم. اهل فرانسه باشیم یا مالی، موهایمان بور باشد یا فرفری یا اصلاً طاس باشیم، ترجیح بدهیم زبان بخوانیم یا شیمی، سخاوتمند باشیم یا بدبین، همه شادی‌هایی را تجربه می‌کنیم، همه از مصیبت‌هایی ضربه می‌خوریم، با درد و رنج آشنا می‌شویم، خوشبختی را می‌شناسیم. اسمش احساسات است. عمومی و جهانی است.
- خانه تاماریس. | ویرژنی گریمالدی.

ببینین تو شاپم چی داریمممم. 🦢

قدر کسانی که برایتان آهنگ می‌فرستند را بدانید. آن‌ها شما را لابه‌لای بیت‌های موسیقی پیدا کرده‌اند.

«هنوز در آن دست و پا می‌زنم و نمی‌توانم از آن بیرون بیایم.»

من دوستت دارم، ژولیا. از ته دل دوستت دارم و هرگز نمی‌تونم دوستت نداشته باشم. اما یه چیزی شکسته. تو من رو ناامید کردی، و نمی‌دونم که یه روزی درست می‌شه یا نه.
- خانه تاماریس. | ویرژنی گریمالدی.

بالأخره منم گیلمور گرلز رو شروع کردم.