«اشیا برای شخصی که نگهشان می‌دارد، معنی دیگری پیدا می‌کنند. آن‌ها یک خاطره، یک دلگرمی، یک چیز واجب و بخشی از زندگی‌اند.»

«ما در ابتدا چند کلمه، سپس چند جمله، و بعد احساساتمان را رد و بدل کردیم.»

«گاهی تمام شب با هم گفت‌وگو می‌کردیم.»

هر روز را تبدیل به خاطره‌ای شیرین کنید. در نهایت، خوشبختی تنها چیزی است که با خودمان می‌بریم.
- خانه تاماریس. | ویرژنی گریمالدی.

«هر بار که چیز مهمی رو می‌خوام با کسی در میون بذارم، پیش اون می‌رم، حالا می‌خواد شاد باشه یا نه.»

«گاهی دلم می‌خواد که دوباره بچه بشیم و مادرمون ناز و نوازشمون کنه.»

بیا در موردش چایی بخوریم.

در چنین لحظاتی است که بیشتر از همیشه متحیر می‌شوم. این احساس که ما انسان‌ها در نهایت مثل هم هستیم. اهل فرانسه باشیم یا مالی، موهایمان بور باشد یا فرفری یا اصلاً طاس باشیم، ترجیح بدهیم زبان بخوانیم یا شیمی، سخاوتمند باشیم یا بدبین، همه شادی‌هایی را تجربه می‌کنیم، همه از مصیبت‌هایی ضربه می‌خوریم، با درد و رنج آشنا می‌شویم، خوشبختی را می‌شناسیم. اسمش احساسات است. عمومی و جهانی است.
- خانه تاماریس. | ویرژنی گریمالدی.