کل دنیا معتقدن که اون خوشگلترین دست ها رو داره، صداش خیلی متعادله نه زیاد بلنده نه خیلی آروم، شنونده خیلی خوبیه می‌تونید ۱۲ ساعت پیشش درد و دل کنید و اون با کمال میل بهتون گوش میده، عاشق نقاشی کشیدنه ولی هیچ وقت دفترنقاشی برنمی‌داره به جاش تو گوشه بقیه دفتر و کتاباش، روی دیوار، رو دستاش و هر جای دیگه ای که بتونه نقاشی می‌کشه، همیشه تو خندوندن بقیه خوبه، از اون پسراییه که تو خیابون به پیرزنا کمک می‌کنه تا خریداشونو تا خونه ببرن، هیچ وقت لباساش مرتب نیستن همیشه یا لباسش نصفه تو شلوارشه یا یه پاچه شلوارش بالا رفته یا لباسش خیلی چروکه، ساق دستاشو باند پیچی می‌کنه چون حس می‌کنه خفنه، یه طرفدار بزرگ موسیقیه و آرتیستی وجود نداره که نشناسه، وقتی استرس می‌گیره اول از همه دستاش شروع به لرزیدن می‌کنه، وقتی از خواب بیدار میشه زیر چشماش یه پف صورتی دارن، از پوست زیادی روشنش خوشش نمیاد، یه جعبه داره که وقتی وسایل مورد علاقش خراب و کهنه می‌شن اونا رو میزاره توش.

به بلوندی بوی عزیز دردونه من و یه نفری سلام کنید🥹 ممکنه ناامید بشید ولی هزار درصد استریته😞

در پشت صحنه چه می‌گذرد:

آمار اینجا 66 شده... 600 نفر نیاز داریم تا شویطانی بشیم

وقتایی که قراره اسمات بنویسم حتی مورچه های روی دیوارم جذاب می‌شن😞😞

می‌شه یه روزی اسمات نوشتن برام به اندازه از احساسات نوشتن راحت بشه؟

فقط کافیه یک بار دیگه از این حرف بزنم که لباس اندازم پیدا نمی‌شه و همه لباسا بزرگمن بعد یکی که یه خورده وزنش زیاده برگرده بهم بگه اوه نه شرایط تو خیلی بهتره من هیچ وقت نمی‌تونم لباس مورد علاقمو بپوشم! می‌زنم دهنش! جدی تردید نمی‌کنم می‌زنم دهنش!

من نمی‌دونم و قضاوتم نمی‌کنم که برای سایزای بزرگتر چقدر لباس هست یا نیست ولی من انقدر لباس نمی‌تونم پیدا کنم که در موردش الان دارم با اشک هام می‌جنگم.

قضیه اینه که من جدا بدنمو دوست دارم. انقدر دوست دارم که اطرافیانم بهم بگن چقدر لاغری و ذره ای در مورد اینکه نه اندام من خیلیم عالیه تردید نکنم. ولی امروز تو بازار خیلی جدی تمام مدت به این فکر کردم که کاش وزنم بیشتر بود و دو تا لباس تو تنم اندازه می‌شد.

در مورد شلوار که دیگه حتی فکرم سمت اینکه از مدلش خوشم میاد یا نه نمی‌ره فقط کمرش اندازه باشه کوفت باشه. (پیدا نمی‌شه)

یکی از دوستان الان یه چیزی گفت بزارین تکرار کنم.
وقتی اینو میگم بقیه یه جوری باهام رفتار می‌کنن انگار دارم پز میدم که لاغرم ولی نههه وای کاش قضیه این بود کاش چیزی بود که می‌شد دریارش پز داد😭

من اصلا زیاد لاغر نیستم یک چیز خیلی معمولی هستم چرا استاندارد های زیبایی ایران این طوریه چرا یه لباس با سایز خیلی معمولی پیدا نمی‌شه؟

برای واقعی All for Niel بود :(‌ جوری که همه عاشقش بودن، هواشو داشتن، باعث شدن از پوسته خودش بیاد بیرون، حمایتش کردن، بالا کشیدنش و عاشقش بودن😭

من کی میتونم فاکسز زندگی خودمو پیدا کنم؟ یک خونه و خانواده می‌خوام مثل فاکسهول :(

دوبار گفتم عاشقش بودن... ولی عیب نداره بازم میگم عاشقش بودن😭

وقتی کلاس نهم بودم و همه خودشو پاره کردن که بیا برو تجربی یه چیزی میدونستم که گوش نکردما. منِ ۱۴ ساله عزیزم از اینجا بهت میگم درست ترین انتخابت رو کردی.

خوب همون طور که می‌دونید من دارم درباره یک بیمارستان روانی می‌نویسم درواقع قراره بنویسم و خوب این جور جاها بیمارها طبیعتا تحت درمان دارویی هم قرار می‌گیرن و من یکمی درباره داروها و عوارض و این چیزاشون خوندم و روانی شدم‌. اصلا بحث دوست داشتنی ای نیست.

خوندن نظرات مارکس و وبر و دورکیم و سایر داداشیا بیشتر کیف میده. می‌تونم تا صبح درباره تفاوت سوسیالیست و مارکسیست و کمونیست حرف بزنم و ۵۸۶۸۸ تا دلیل برای کراش بودنم روی دورکیم بیارم.

وقتی بچه بودم خونه ما قوانین سخت گیرانه ای برای هله هوله داشت. من اصلا اجازه نداشتم برم تو سوپری چیپس و پفک بخرم. اگه خیلی خانواده باهام راه میومدن شاید میتونستم پفیلا بخرم. یک استثنا وجود داشت و اون روز هایی بود که من قرار بود برم اردوی مدرسه. اون روزا برای اینکه بقیه بچه ها خوراکی میوردن منم اجازه داشتم چیپس بخرم. ولی پفک هرگز. پفک خط قرمز مامانم و ممنوع مطلق بود. من تو ۱۵ سال اول زندگیم شاید ۵ بار پفک نخوردم.