Ҳадиси ( 508 )
Оё ҷоиз аст, ки баъди намози фарзи, ( Субҳоналлоҳ, Алҳамду лиллоҳ ва Аллоҳ Акбар)-ро бисту панҷ маротиба бигӯем?
Ҷавоб:
Бале, ҷоиз аст баъди намози фарзи ҳар яке аз ин зикр-ҳоро бисту панҷ маротибаги бигӯем.
Чуноне, ки зикр кардан ибодат аст ва ҳар як амали ибодати мову шумо ба далели қатъи ниёз дорад.
Матни ҳадис:
أمروا أن يسبِّحوا دبرَ كلِّ صلاةٍ ثلاثًا وثلاثينَ ، ويحمدوا ثلاثًا وثلاثينَ ، ويُكبِّروا أربعًا وثلاثينَ. فأتى رجلٌ منَ الأنصارِ في منامِهِ فقيلَ لَهُ أمرَكم رسولُ اللَّهِ أن تسبِّحوا دُبرَ كلِّ صلاةٍ ثلاثًا وثلاثينَ وتحمَدوا ثلاثًا وثلاثينَ وتُكبِّروا أربعًا وثلاثينَ قالَ نعَم قالَ فاجعلوها خمسًا وعشرينَ واجعلوا فيها التَّهليلَ فلمَّا أصبحَ أتى النَّبيَّ فذَكرَ ذلِكَ لَهُ فقالَ اجعلوها كذلِك
الراوي : زيد بن ثابت | المحدث : الألباني | المصدر : صحيح النسائي | الصفحة أو الرقم : 1349 | خلاصة حكم المحدث : صحيح | التخريج : أخرجه الترمذي (3413) باختلاف يسير عنده، والنسائي في ((المجتبى)) (3/ 76) واللفظ له، وأحمد (5/ 184). باختلاف يسير عنده
Тарҷума:
Аз Зайд ибни Собит ( رضى الله عنه ) ривоят шуда аст ки гуфт:
Ба мо амр карда мешуд, тасбех гуфтан баъди ҳар намози ( фарзи) ( 33 ) бори гуфтани Субҳоналлоҳ ва Алҳамду лиллоҳ ва ( 34 ) бор Аллоҳу Акбар.
Марде аз ансор дар хобаш дид, ки гуфта шуд барояш, шуморо амр кард Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) ба тасбиҳ гуфтан паси ҳар намоз,
( 33 ) бори Субҳоналлоҳ, Алҳамду лиллоҳ ва ( 34 ) бор Аллоҳу Акбар.
Он марди ансор гуфт: Бале.
Пас гуфта шуд барояш, бисту панҷ маротиба гӯед.
Он мард субҳ ба Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) аз хобаш хабар дод ва Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) гуфт:
( Зикрҳоро бисту панҷ маротибаги ) қарор диҳед.
Албатта дуруст фаҳм карда шавад, ки аз ин ҳадиси саҳеҳ собит шуда аст ки зикрҳоро агар бисту панҷ маротибаги анҷом диҳем, ҷоиз аст, зеро Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) хоби он марди ансор -ро тасдиқ кард ва барояш иҷозат дод.
Ҳадиси ( 509 )
Ин дуъоро Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) баъди салом додан дар намоз мегуфтанд:
Матни дуъо:
رَبِّ قِنِي عَذَابَكَ يَومَ تَبْعَثُ -أَوْ تَجْمَعُ- عِبَادَكَ.
Тарҷума:
Парвардигор-ро! Наҷот бидеҳ маро аз азобат рӯзе ки бармехезони ё ҷамъ мекуни бандагонат-ро.
Матни ҳадис:
كُنَّا إذَا صَلَّيْنَا خَلْفَ رَسولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عليه وسلَّمَ، أَحْبَبْنَا أَنْ نَكُونَ عن يَمِينِهِ، يُقْبِلُ عَلَيْنَا بوَجْهِهِ، قالَ: فَسَمِعْتُهُ يقولُ: رَبِّ قِنِي عَذَابَكَ يَومَ تَبْعَثُ -أَوْ تَجْمَعُ- عِبَادَكَ.
الراوي : البراء بن عازب | المحدث : مسلم | المصدر : صحيح مسلم
الصفحة أو الرقم: 709 | خلاصة حكم المحدث : [صحيح]
Тарҷума:
Аз Бароа ибни Озиб ( رضى الله عنه ) ривоят, шуда аст ки гуфт:
Мо аз паси Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) намоз мехондем ва дӯст медоштем ки аз тарафи росташ бошем ва ( баъди намоз ) бар мо рӯй гардонд, пас шунидам ки ӯ мегуфт:
رَبِّ قِنِي عَذَابَكَ يَومَ تَبْعَثُ -أَوْ تَجْمَعُ- عِبَادَكَ.
Албатта дуруст фаҳм карда шавад, ки рӯзи қиёмат бисёр сахт аст ва он рӯз азоби Аллоҳ Таъоло бисёр вазбин аст.
Аз ин сабаб Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) ин дуъо-ро мегуфтанд, то дигарон ҳам бифаҳманд ки рӯзи қиёмат вазбин аст.
Ҳар касе ки аз Аллоҳ Таъоло ва азобаш метарсад, бояд ин дуъоро бигӯяд баъди намоз, то наҷот биёбад.
Ҳадиси ( 510 )
Ин дуъо-ро ҳифз кунед ва баъди намоз бигӯед:
Матни дуъо:
اللَّهمَّ أعنِّي على ذِكْرِكَ، وشُكْرِكَ، وحُسنِ عبادتِكَ
Тарҷума:
Парвардигор-ро! Маро ризқу рӯзи бидеҳ қуввати бар зикр карданатро ва шукрона карданатро ва некӯтарин ибодат карданатро.
Матни ҳадис:
أنَّ رسولَ اللَّه صلَّى اللَّه علَيهِ وسلَّمَ أخذَ بيدِهِ، وقالَ: يا مُعاذُ، واللَّهِ إنِّي لأحبُّكَ، واللَّهِ إنِّي لأحبُّك، فقالَ: أوصيكَ يا معاذُ لا تدَعنَّ في دُبُرَ كلِّ صلاةٍ تقولُ: اللَّهمَّ أعنِّي على ذِكْرِكَ، وشُكْرِكَ، وحُسنِ عبادتِكَ
الراوي : معاذ بن جبل | المحدث : الألباني | المصدر : صحيح أبي داود
الصفحة أو الرقم: 1522 | خلاصة حكم المحدث : صحيح
Тарҷума:
Аз Муъоз ибни Ҷабал ( رضى الله عنه ) ривоят шуда аст гуфт:
Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) аз дастам гирифт ва гуфт:
Ай Муъоз! Қасам ба Аллоҳ, ман туро дуст медорам, қасам ба Аллоҳ, туро дуст медорам.
Васияти мекунам туро, тарк накун дар паси ( охири ) намоз, ин дуъоро.
: اللَّهمَّ أعنِّي على ذِكْرِكَ، وشُكْرِكَ، وحُسنِ عبادتِكَ
Матни ҳадис:
يا مُعَاذُ قُلْتُ : لَبَّيْكَ ، قال : إنِّي أُحِبُّكَ قُلْتُ : و أنا و اللهِ ، قال : أَلا أُعَلِّمُكَ كَلِماتٍ تقولُها في دُبُرِ كلِّ صَلاتِكَ قُلْتُ : نَعَمْ ، قال : قُلْ : اللهمَّ أَعِنِّي على ذكرِكَ وشُكْرِكَ ، و حُسْنِ عِبادَتِكَ
الراوي : معاذ بن جبل | المحدث : الألباني | المصدر : صحيح الأدب المفرد | الصفحة أو الرقم : 533 | خلاصة حكم المحدث : صحيح | التخريج : أخرجه أبو داود (1522)، والنسائي (1303)، وأحمد (22119) باختلاف يسير، والبخاري في ((الأدب المفرد)) (690) واللفظ له
Тарҷума:
Аз Муъоз ибни Ҷабал ( رضى الله عنه ) ривоят шуда аст гуфт:
Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) гуфт:
Ай Муъоз! Гуфтам: Лабайка.
Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم) гуфт: Қасам ба Аллоҳ, ман туро дуст медорам, қасам ба Аллоҳ, туро дуст медорам.
Оё таълим надиҳам туро калимотеро, ки паси аз ҳар намозат мегуйи?
Гуфтам: Бале.
Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) гуфтанд:
Бигӯ:
: اللَّهمَّ أعنِّي على ذِكْرِكَ، وشُكْرِكَ، وحُسنِ عبادتِكَ
Албатта дуруст фаҳм карда шавад ки ин дуъоро баъди дурудҳо дар охири намоз ҳам гуфтан суннат аст.
Ҳадиси ( 511 )
Оё зикрҳои ки баъди намоз гуфта мешаванд, бояд баъди намози фарзи анҷом диҳем ё суннат?
Оё ҳамин зикрҳоро бо ҷамоъат анҷом диҳем ё тоқаги?
Ҷавоб:
_
Зикрҳои ки баъди намоз анҷом дода мешаванд, албатта аз рӯйи он гуфтаи Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) баъди намози фарзи анҷом дода мешаванд.
Аммо он зикрҳои баъди намоз тоқаги, яъне ҳар кас худаш анҷом медиҳад, на бо ҷамоъат.
Матни ҳадис:
عنْ رَسولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عليه وسلَّمَ مَن سَبَّحَ اللَّهَ في دُبُرِ كُلِّ صَلاةٍ ثَلاثًا وثَلاثِينَ، وحَمِدَ اللَّهَ ثَلاثًا وثَلاثِينَ، وكَبَّرَ اللَّهَ ثَلاثًا وثَلاثِينَ، فَتْلِكَ تِسْعَةٌ وتِسْعُونَ، وقالَ: تَمامَ المِئَةِ: لا إلَهَ إلَّا اللَّهُ وحْدَهُ لا شَرِيكَ له، له المُلْكُ وله الحَمْدُ وهو علَى كُلِّ شيءٍ قَدِيرٌ غُفِرَتْ خَطاياهُ وإنْ كانَتْ مِثْلَ زَبَدِ البَحْرِ.
الراوي : أبو هريرة | المحدث : مسلم | المصدر : صحيح مسلم
الصفحة أو الرقم: 597 | خلاصة حكم المحدث : [صحيح]
Тарҷума:
Аз Абӯ Ҳурайра ( رضى الله عنه ) ривоят шуда аст ки Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фармуданд:
Ҳар касе дар паси ҳар намоз сию се маротибаги, тасбиҳ ( субҳоналлоҳ) ва ҳамду ситоиш ( Алҳамду лиллоҳ ) ва такбир ( Аллоҳу Акбар) бигӯяд ва ҳамаги навадунуҳ мешавад бо сад кардан ин калимотро бигӯяд:
لا إلَهَ إلَّا اللَّهُ وحْدَهُ لا شَرِيكَ له، له المُلْكُ وله الحَمْدُ وهو علَى كُلِّ شيءٍ قَدِيرٌ
Мағфират карда мешавад гуноҳонаш, ҳар чанде мисли кафи дарё бошад.
Матни ҳадис:
- من قال خلفَ كلِّ صلاةٍ ثلاثًا وثلاثينَ تَكبيرةً وثلاثًا وثلاثينَ تحميدةً وثلاثًا وثلاثينَ تسبيحةً ويقولُ لا إلهَ إلَّا اللَّهُ وحدَه لا شريكَ لهُ لهُ الملكُ ولهُ الحمدُ وهوَ على كلِّ شيءٍ قديرٌ مرَّةً واحدةً غُفِرَ لهُ خطاياهُ وإن كانَت مثلَ زبَدِ البحرِ
الراوي : أبو هريرة | المحدث : أبو نعيم | المصدر : حلية الأولياء | الصفحة أو الرقم : 7/381 | خلاصة حكم المحدث : مشهور من حديث أبي صالح عزيز من حديث الليث عن ابن عجلان عنه | التخريج : أخرجه مسلم (597) باختلاف يسير
Тарҷума:
Аз Абӯ Ҳурайра ( رضى الله عنه ) ривоят шуда аст ки Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фармуданд:
Ҳар касе дар паси ҳар намоз сию се маротибаги, тасбиҳ ( субҳоналлоҳ) ва ҳамду ситоиш ( Алҳамду лиллоҳ ) ва такбир ( Аллоҳу Акбар) бигӯяд ва ҳамаги навадунуҳ мешавад бо сад кардан ин калимотро бигӯяд:
لا إلَهَ إلَّا اللَّهُ وحْدَهُ لا شَرِيكَ له، له المُلْكُ وله الحَمْدُ وهو علَى كُلِّ شيءٍ قَدِيرٌ
Мағфират карда мешавад гуноҳонаш, ҳар чанде мисли кафи дарё бошад.
Албатта дуруст фаҳм карда шавад ки дар баъзе ҳадисҳои саҳеҳ такбир ( Аллоҳу Акбар) ки гуфтан ( 34 ) омада аст .
Ҳадиси ( 512 )
Субҳоналлоҳ, Алҳамду лиллоҳ ва Аллоҳ Акбар гуфтан баъди намози фарзи аст.
Матни ҳадис:
مُعَقِّباتٌ لا يَخِيبُ قائِلُهُنَّ، أوْ فاعِلُهُنَّ، دُبُرَ كُلِّ صَلاةٍ مَكْتُوبَةٍ، ثَلاثٌ وثَلاثُونَ تَسْبِيحَةً، وثَلاثٌ وثَلاثُونَ تَحْمِيدَةً، وأَرْبَعٌ وثَلاثُونَ تَكْبِيرَةً.
الراوي : كعب بن عجرة | المحدث : مسلم | المصدر : صحيح مسلم | الصفحة أو الرقم : 596 | خلاصة حكم المحدث : [صحيح]
Тарҷума:
Аз Каъб ( رضى الله عنه ) ривоят шуда аст ки Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фармуданд:
Пас аз ҳар намози фарзи зикрҳо аст, ки гӯянда ё анҷом диҳандаи он маҳрум намешавад.
Сиюсе бори субҳоналлоҳ ва Алҳамду лиллоҳ ва сиючаҳор бор Аллоҳ Акбар.
Албатта дуруст фаҳм карда шавад, ки дар ин ҳадиси саҳеҳ собит шуда аст бояд зикр-ҳо баъди намози фарзи анҷом дода шаванд, зеро баъди намози фарзи амалҳои некро боло мебаранд.
Ҳадиси ( 513 )
Бадтарин ва сахтарин дузд ҳамон касе ҳаст ки дар намозаш дузди мекунад.
Ҳеҷ вақт дар намоз саросема шудан даркор нест, зеро бо оромиш ва бо тариқи хузуъ рукуъ ва саҷда кардан шарт аст.
Матни ҳадис:
أسوَأُ النَّاسِ سَرِقةً الذي يَسرِقُ مِن صَلاتِه، قالوا: يا رسولَ اللهِ، وكيف يَسرِقُ مِن صَلاتِه؟ قال: لا يُتِمُّ رُكوعَها ولا سُجودَها -أو قال: لا يُقيمُ صُلبَه في الرُّكوعِ والسُّجودِ.
الراوي : أبو قتادة الحارث بن ربعي | المحدث : شعيب الأرناؤوط | المصدر : تخريج المسند لشعيب
الصفحة أو الرقم: 22642 | خلاصة حكم المحدث : صحيح
التخريج : أخرجه أحمد (22642) واللفظ له، والدارمي (1328)، وابن خزيمة (663)
Тарҷума:
Аз Абӯ Қатода ( رضى الله عنه ) ривоят шуда аст ки Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фармуданд:
Сахтарин гуноҳи дузди мардум ин ки дузди мекунад дар намозаш.
Гуфтанд: Ай Расули Аллоҳ! ( صلى الله عليه وسلم ) чигуна дар намозаш дузди мекунад?
Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фармуд:
Пурра намекунад ( дар намозаш ) рукуъ ва саҷда -ро.
Дар ривояти дигар омада аст, ки рост намекунад пушташро дар рукуъ ва саҷда.
Матни ҳадис:
إنَّ أسوأَ النَّاسِ سرقةً الَّذي يسرِقُ من صلاتِه : لا يُتمُّ ركوعَها ولا سجودَها
الراوي : [أبو قتادة الحارث بن ربعي] | المحدث : الزرقاني | المصدر : مختصر المقاصد | الصفحة أو الرقم : 198 | خلاصة حكم المحدث : صحيح
Тарҷума:
Аз Абӯ Қатода ( رضى الله عنه ) ривоят шуда аст ки Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фармуданд:
Дар ҳақиқат сахтарин гуноҳи дузди мардум ин ки дузди мекунад дар намозаш.
Пурра намекунад ( дар намозаш ) рукуъ ва саҷда -ро.
Албатта дуруст фаҳм карда шавад, ҳар намоз барпо кунанда бояд ҳангоми рукуъ ва саҷда кардан бо тариқи комил анҷом диҳад, зеро рукуъ ва саҷда аз фарзҳои намоз ба шумор мераванд.
Намозро бо тариқи қоидаи муъайян кардаи шариъати Ислом адо карда шавад.
Ҳадиси ( 514 )
Хилол кардани байни риш вақти таҳорат кардан суннат аст.
Матни ҳадис:
Аз Анас ибни Молик ( رضى الله عنه ) ривоят, шуда аст ки гуфт:
إذا توضأ ؛ أخذ كفًّا من ماءٍ ، فأَدْخَلَه تحتَ حَنَكِهِ ، فخَلَّلَ به لِحْيَتَه ، وقال : هكذا أَمَرَنِي ربي
الراوي : أنس بن مالك | المحدث : الألباني | المصدر : هداية الرواة | الصفحة أو الرقم : 389 | خلاصة حكم المحدث : صحيح | التخريج : أخرجه أبو داود (145)، والبيهقي (250)
Тарҷума:
Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) вақте ки вузуъ мекард, гирифт бо кафи дасташ об-ро, пас дохил кард зери манаҳ, пас хилол кард ришаш -ро,
Пас гуфт: инчунин амр карда аст маро Парвардигорам.
Китоби ҳидоятур-равоҳ рақами ( 389 ).
Абӯ Довуд рақами ( 145 ).
Байҳақӣ рақами ( 250 )
Матни ҳадис:
أنَّ رسولَ اللَّهِ صلَّى اللَّهُ عليهِ وسلَّمَ كانَ إذا تَوضَّأ أخذَ كفًّا من ماءٍ فأدخلَهُ تحتَ حنَكِهِ فخلَّلَ بهِ لِحيتَهُ وقالَ هَكَذا أمرَني ربِّي عزَّ وجَلَّ
الراوي : أنس بن مالك | المحدث : الألباني | المصدر : صحيح أبي داود
الصفحة أو الرقم: 145 | خلاصة حكم المحدث : صحيح
التخريج : أخرجه أبو داود (145) واللفظ له، والطبراني في ((الأوسط)) (3/221) باختلاف يسير، والبيهقي في ((الكبرى)) (1/54) واللفظ له أيضا
Тарҷума:
Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) вақте ки вузуъ мекард, гирифт бо кафи дасташ об-ро, пас дохил кард зери манаҳ, пас хилол кард ришаш -ро,
Пас гуфт: инчунин амр карда аст маро Парвардигорам.
Абӯ Довуд рақами ( 145 ) лафзи ҳадис аз ӯст.
Тиброни дар Авсат рақами ( 3/221 ).
Байҳақӣ дар Ал-кубро рақами ( 1/54)
Албатта дуруст фаҳм карда шавад, бо оби нав хилол кардан суннат аст.
Ҳадиси ( 515 )
Дар вақти вузуъ гирифтан, суннат аст ки байни ангуштони даст ва пой, хилол карда шаванд.
Матни ҳадис:
Аз АбдуЛлаҳ ибни Аббос ( رضى الله عنهما ) ривоят, шуда аст ки Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم) гуфт:
إذا توضَّأتَ فخلِّل بينَ أصابعِ يديكَ ورجليكَ
الراوي : عبدالله بن عباس | المحدث : الألباني | المصدر : صحيح الترمذي
الصفحة أو الرقم: 39 | خلاصة حكم المحدث : حسن صحيح
التخريج : أخرجه الترمذي (39)، والحاكم (648)
Тарҷума:
Вақте ки вузуъ гирифти ту, пас хилол кун байни дасту поят-ро.
Тирмизи рақами ( 39 ).
Ҳоким рақами ( 648 ).
Матни ҳадис:
إذا توضَّأتَ فأسبغِ الوضوءَ ، وخلِّل بينَ الأصابعِ
الراوي : لقيط بن صبرة | المحدث : عبد الحق الإشبيلي | المصدر : الأحكام الشرعية الصغرى | الصفحة أو الرقم : 119 | خلاصة حكم المحدث : [أشار في المقدمة أنه صحيح الإسناد]
Тарҷума:
Пас вақте ки вузуъ гирифти ту ва вузуъ-ро тамом карди, пас хилол кун байни агуштонат-ро.
Албатта дуруст фаҳм карда шавад, барои комил шудани вузуъ, бояд хилоли байни агуштон карда шавад ва тариқи хилол кардани байни ин аст, ки байни ангуштон об расонда ва шакида шавад, то ҷойи бе об намонад.
Ҳадиси ( 516 )
Ғарғара кардани даҳон ва хуб шустани бини дар вақти вузуъ гирифтан, суннат аст, магар агар рӯзадор бошад, зеро барои шахси рӯзадор ғарғара кардани даҳон суннат нест, ба сабаби ин ки шояд об ба дохилаш равад ё дар ҳолати бини-ро шустан.
Матни ҳадис:
Аз Лақит ибни Сабураҳ ( رضى الله عنه ) ривоят, шуда аст ки ба Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) гуфт:
فقلتُ يا رسولَ اللَّهِ أخبِرنى عنِ الوُضوءِ قالَ أسبغِ الوضوءَ وخلِّل بينَ الأصابعِ وبالِغْ فى الاستنشاقِ إلَّا أن تَكونَ صائمًا
الراوي : لقيط بن صبرة | المحدث : الألباني | المصدر : صحيح أبي داود
الصفحة أو الرقم: 142 | خلاصة حكم المحدث : صحيح
التخريج : أخرجه أبو داود (142) واللفظ له، والترمذي (788)، والنسائي (114) مختصراً، وابن ماجه (407، 448) مفرقاً مختصراً، وأحمد (17846) باختلاف يسير
Тарҷума:
Ай Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم )! Барои ман хабар деҳ аз вузуъ кардан?
Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) гуфт:
Вузуъ карди ва байни ангуштони худ хилол кун ва ғарғара кун даҳонатро, магар ин ки рӯзадор боши.
Абӯ Довуд рақами ( 142 ).
Лафзи ҳадис аз ӯст.
Тирмизи рақами ( 788 ).
Насои рақами ( 114 ).
Ибни Моҷа рақами ( 407, 448 ).
Имом Аҳмад рақами ( 17846 ).
Матни ҳадис:
بالَغ في الاستِنشاقِ إلَّا أن تَكونَ صائمًا
الراوي : لقيط بن صبرة | المحدث : الألباني | المصدر : صحيح أبي داود | الصفحة أو الرقم : 2366 | خلاصة حكم المحدث : صحيح | التخريج : أخرجه أبو داود (2366) واللفظ له، والترمذي (788)، والنسائي (87)، وابن ماجه (407) مطولاً، وأحمد (16427) باختلاف يسير.
Тарҷума:
Бирасон об-ро дар биният ( то таҳи биният бишӯй) магар рӯза дошта боши.
Абӯ Довуд рақами ( 2366 ) лафзи ҳадис аз ӯст.
Ҳадиси ( 517 )
Китмони ( пӯшидани ) илм ва нарасондани илми шаръи барои мардум бо доштани қудрат ё илм, гуноҳи бузург аст ва Аллоҳ Таъоло ва Расулаш Муҳаммад ( صلى الله عليه وسلم ) бисёр мавриди ваъид ва лаън қарор додан.
Аллоҳ Таъоло гуфта аст:
Матни оят:
﴿إِنَّ ٱلَّذِينَ يَكۡتُمُونَ مَآ أَنزَلۡنَا مِنَ ٱلۡبَيِّنَٰتِ وَٱلۡهُدَىٰ مِنۢ بَعۡدِ مَا بَيَّنَّٰهُ لِلنَّاسِ فِي ٱلۡكِتَٰبِ أُوْلَٰٓئِكَ يَلۡعَنُهُمُ ٱللَّهُ وَيَلۡعَنُهُمُ ٱللَّٰعِنُونَ﴾
Тарҷума:
Касоне ки оятҳои рӯшан -ро ва ҳидояте-ро ки нозил кардем, китмон мекунанд ( мепӯшонанд ), баъд аз он ки онро барои мардум дар китоб рӯшан кардем, Аллоҳ онҳоро лаънат мекунад ва лаънат кунандагон ( фариштагон ва мӯъмин ) лаънат мекунанд.
Сураи Бақара ояти ( 159 ).
Дар ҳақиқат, ин ояти бисёр ваъид аст барои он касоне ки илм-ро дар вақте ки мардум ба он ниёз доранд, мепӯшонанд ва барои мардум ҳақиқати онро баён намекунанд.
Пеш аз Рисолати Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) олимони аҳли яҳуд ва насор-ро низ аз баён кардани ҳақ, ки рисолати Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) буд, пӯшонидан ва барои мардум ҳақиқати онро баён накарданд ва мавриди лаънати Аллоҳ Таъоло қарор гирифтанд.
Матни ҳадис:
Аз Абӯ Ҳурайра ( رضى الله عنه ) ривоят, шуда аст ки Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) гуфт:
من سُئل عن علمٍ يعلمهُ فكتمهُ ألْجِمَ يومَ القيامةِ بِلِجَامٍ من نارٍ
الراوي : أبو هريرة | المحدث : البغوي | المصدر : شرح السنة | الصفحة أو الرقم : 1/238 | خلاصة حكم المحدث : حسن | التخريج : أخرجه أبو داود (3658)، والترمذي (2649)، وابن ماجه (266)، وأحمد (10420) واللفظ له
Тарҷума:
Ҳар касе ки мавриди савол аз илми шавад ва онро бипӯшонад, Аллоҳ дар рузи киёмат ӯро бо даҳонаш аз оташ лаҷом мезанад.
Матни ҳадис:
من سُئل عن علمٍ فكتمه ألجمه اللهُ بلِجامٍ من نارٍ يومَ القيامةِ
الراوي : أبو هريرة | المحدث : الألباني | المصدر : صحيح أبي داود
الصفحة أو الرقم: 3658 | خلاصة حكم المحدث : حسن صحيح
التخريج : أخرجه أبو داود (3658) واللفظ له، والترمذي (2649)، وابن ماجه (266)، وأحمد (7571)
Тарҷума:
Ҳар касе ки мавриди савол аз илми шавад ва онро бипӯшонад, Аллоҳ дар рузи киёмат ӯро бо даҳонаш аз оташ лаҷом мезанад.
Ин ояти муборак ва ҳадиси Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) барои аҳли илм бисёр таҳдид аст, то ин ки он илме ки мардум бар он ниёз доранд ва намедонанд бирасонанд.
Ҳадиси ( 518 )
Агар намози аср қазо шавад, сипас метавонам, баъди намози мағриб адо кунам ё пеш аз намози мағриб?
Бале, бо тибқи амали Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) намози асри ҳамон рӯза-ро бояд пеш аз намози мағриб баъди ғуруби офтоб хонда шавад, сипас намози мағриб.
Матни ҳадис:
أنَّ عُمَرَ بنَ الخَطَّابِ، يَومَ الخَنْدَقِ جَعَلَ يَسُبُّ كُفَّارَ قُرَيْشٍ، وَقالَ: يا رَسولَ اللهِ،، وَاللَّهِ ما كِدْتُ أَنْ أُصَلِّيَ العَصْرَ حتَّى كَادَتْ أَنْ تَغْرُبَ الشَّمْسُ، فَقالَ رَسولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عليه وسلَّمَ: فَوَاللَّهِ إنْ صَلَّيْتُهَا، فَنَزَلْنَا إلى بُطْحَانَ، فَتَوَضَّأَ رَسولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عليه وسلَّمَ وَتَوَضَّأْنَا، فَصَلَّى رَسولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عليه وسلَّمَ العَصْرَ بَعْدَ ما غَرَبَتِ الشَّمْسُ، ثُمَّ صَلَّى بَعْدَهَا المَغْرِبَ.
الراوي : جابر بن عبدالله | المحدث : مسلم | المصدر : صحيح مسلم | الصفحة أو الرقم : 631 | خلاصة حكم المحدث : [صحيح]
Тарҷума:
Аз Ҷобир ибни АбдуЛлаҳ ( رضى الله عنه ) ривоят, шуда аст ки гуфт:
Пас аз ғуруби рӯзи Хандақ, Умари Форуқ ( رضى الله عنه ) дар ҳоле ки куфори Қурайш-ро нафрин мекард, назди Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) расид ва гуфт:
Ай Расули Аллоҳ! ( صلى الله عليه وسلم ) Ман намози аср-ро наздики ғуруби офтоб барпо кардам.
Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фармуд:
Қасам ба Аллоҳ, ман ҳанӯз намози аср-ро барпо накардаам.
Баъд аз он, ба Бутҳон рафтем ва таҳорат кардем ва Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) баъд аз ғуруби офтоб, аввал намози аср-ро барпо карданд, сипас намози мағриб-ро.
Матни ҳадис:
أنَّ عُمَرَ بنَ الخَطَّابِ، جَاءَ يَومَ الخَنْدَقِ، بَعْدَ ما غَرَبَتِ الشَّمْسُ فَجَعَلَ يَسُبُّ كُفَّارَ قُرَيْشٍ، قَالَ: يا رَسولَ اللَّهِ ما كِدْتُ أُصَلِّي العَصْرَ، حتَّى كَادَتِ الشَّمْسُ تَغْرُبُ، قَالَ النبيُّ صَلَّى اللهُ عليه وسلَّمَ: واللَّهِ ما صَلَّيْتُهَا فَقُمْنَا إلى بُطْحَانَ، فَتَوَضَّأَ لِلصَّلَاةِ وتَوَضَّأْنَا لَهَا، فَصَلَّى العَصْرَ بَعْدَ ما غَرَبَتِ الشَّمْسُ، ثُمَّ صَلَّى بَعْدَهَا المَغْرِبَ.
الراوي : جابر بن عبدالله | المحدث : البخاري | المصدر : صحيح البخاري
الصفحة أو الرقم: 596 | خلاصة حكم المحدث : [صحيح]
Тарҷума:
Аз Ҷобир ибни АбдуЛлаҳ ( رضى الله عنه ) ривоят, шуда аст ки гуфт:
Пас аз ғуруби рӯзи Хандақ, Умари Форуқ ( رضى الله عنه ) дар ҳоле ки куфори Қурайш-ро нафрин мекард, назди Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) расид ва гуфт:
Ай Расули Аллоҳ! ( صلى الله عليه وسلم ) Ман намози аср-ро наздики ғуруби офтоб барпо кардам.
Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фармуд:
Қасам ба Аллоҳ, ман ҳанӯз намози аср-ро барпо накардаам.
Баъд аз он, ба Бутҳон рафтем ва таҳорат кардем ва Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) баъд аз ғуруби офтоб, аввал намози аср-ро барпо карданд, сипас намози мағриб-ро.
Албатта дуруст фаҳм карда шавад, ки аз назари илми фиқҳи агар шахсе дар ҳаёташ панҷ вақт намози қазои надошта бошад, соҳиб тартиб мегӯянд, барои ҳамин агар намозаш қазо шуд, бояд аввал намози қазоияш-ро барпо кунад, сипас намози вақтияш-ро.
Ҳадиси ( 519 )
Оё Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) вақте ки имомати мекарданд дар масҷид ва баъди қироъати охири сураи фотиҳа, ( Амин)-ро баланд мегуфтанд ё паст?
Чихеле ки аз ҳадисҳои саҳеҳ собит шуда аст, Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) баъди охири сураи фотиҳа, ( Амин)-ро баланд мегуфтанд бо овози кашида.
Матни ҳадис:
كان رسولُ اللهِ صلَّى اللهُ عليه وسلم إذا قرأ { وَلَا الضَّالِّينَ } قال : آمينَ ورفع بها صوتَهُ
الراوي : وائل بن حجر | المحدث : الألباني | المصدر : أصل صفة الصلاة | الصفحة أو الرقم : 1/373 | خلاصة حكم المحدث : صحيح
Тарҷума:
Аз Воил ибни Ҳуҷр ( رضى الله عنه ) ривоят шуда аст ки гуфт:
Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) вақте ки қироъат кард
{ وَلَا الضَّالِّينَ }
ва гуфт ( Амин ) ва баланд мекард бо он ( Амин гуфтан) овозаш-ро.
Матни ҳадис:
سَمِعْتُ النَّبيَّ صلَّى اللَّهُ عليهِ وسلَّمَ قَرأَ : (غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلَا الضَّالِّينَ ) وقالَ آمين ، ومدَّ بِها صوتَهُ
الراوي : وائل بن حجر | المحدث : الألباني | المصدر : صحيح الترمذي
الصفحة أو الرقم: 248 | خلاصة حكم المحدث : صحيح
Тарҷума:
Аз Воил ибни Ҳуҷр ( رضى الله عنه ) ривоят шуда аст ки гуфт:
Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) вақте ки қироъат кард
(غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلَا الضَّالِّينَ )
ва гуфт ( Амин ) ва баланд мекашид бо он ( Амин гуфтан) овозаш-ро.
Албатта дуруст фаҳм карда шавад, аз назари ҳадиси саҳеҳ баланд гуфтанд суннат аст, зеро Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) овози муборакашон-ро баланд карданд ва ин чунин мекашиданд.
Ҳадиси ( 520 )
Агар дар намоз хамиёза кашидед, бояд бо дастатон даҳонро бипушонед, то шайтон дохили он нагардад.
Матни ҳадис:
إذا تثاءَب أحدُكم فلْيَضَعْ يدَه على فيه ؛ فإنّ الشيطانَ يدخُلُ مع التَّثاؤُبِ
الراوي : أبو سعيد الخدري | المحدث : الألباني | المصدر : صحيح الجامع | الصفحة أو الرقم : 426 | خلاصة حكم المحدث : صحيح | التخريج : أخرجه أحمد (11341)، وعبد بن حميد في ((مسنده)) (907)، والديلمي في ((الفردوس)) (1212)
Тарҷума:
Аз Абӯ Саъиди Худри ( رضى الله عنه ) ривоят шуда аст ки Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фармуданд:
Вақте ки хамиёза кашид яке аз шумо, пас бигзорад дасташро ба даҳонаш, зеро шайтон дохил мешавад бо ҳамроҳи хамиёза.
Матни ҳадис:
إذا تَثاءَبَ أحَدُكُمْ، فَلْيُمْسِكْ بيَدِهِ علَى فِيهِ، فإنَّ الشَّيْطانَ يَدْخُلُ.
الراوي : أبو سعيد الخدري | المحدث : مسلم | المصدر : صحيح مسلم
الصفحة أو الرقم: 2995 | خلاصة حكم المحدث : [صحيح]
التخريج : من أفراد مسلم على البخاري
Тарҷума:
Аз Абӯ Саъиди Худри ( رضى الله عنه ) ривоят шуда аст ки Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фармуданд:
Вақте ки хамиёза кашид яке аз шумо, пас бигзорад дасташро ба даҳонаш, зеро шайтон дохил мешавад.
Матни ҳадис:
عَنِ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ رضى الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم: «إِذَا تَثَاوَبَ أَحَدُكُمْ فِي الصَّلاَةِ فَلْيَكْظِمْ مَا اسْتَطَاعَ، فَإِنَّ الشَّيْطَانَ يَدْخُلُ». وَ فِي رِوَايَةٍ: «فَلْيُمْسِكْ بِيَدِهِ عَلَى فِيهِ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ يَدْخُلُ». (م/2995)
Тарҷума:
Аз Абӯ Саъиди Худри ( رضى الله عنه ) ривоят шуда аст ки Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фармуданд:
Ҳаргоҳ яке аз шумо хост дар намоз хамиёза бикашад, то метавонад пеши онро бигирад, зеро шайтон дохили ( даҳон ) мешавад.
Дар дигар ривоят омада аст, ки бо дасташ пеши даҳонашро бигирад зеро шайтон дохили ( даҳонаш ) мешавад.
Албатта дуруст фаҳм карда шавад, ки бо ин тариқ амал кардан суннати Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) аст.
Ассалому алайкум ва раҳматуллоҳи ва боракатуҳу бародарони азиз!
Умедворам ки хуб ҳастед?
Ин шаа Аллоҳ
Бародарони азиз!
Ҳамин канали моро ба ҳамаи мусалмонҳо ирсол кунед то дар ин рӯзи ид тӯҳфаи беҳтарин шавад барояшон.
Як ҳадисро хонанд ва амал кунанд, ин шаа Аллоҳ савоби хонанда ва амал кунанда бароятон навишта мешавад.
Ҳар касе расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم )-ро дуст медорад, бояд суннатро зинда гардонад.
Имрӯз мебинем ки суннат хоб аст ва мову шумо кушиш кунем то зинда гардонем бо изни Аллоҳ Таъоло.
Аллоҳ Таъоло аз мову шумо рози бошад.
Танҳо ба пеш ба хотири ризои Аллоҳ Таъоло.
Умедворам ки хуб ҳастед?
Ин шаа Аллоҳ
Бародарони азиз!
Ҳамин канали моро ба ҳамаи мусалмонҳо ирсол кунед то дар ин рӯзи ид тӯҳфаи беҳтарин шавад барояшон.
Як ҳадисро хонанд ва амал кунанд, ин шаа Аллоҳ савоби хонанда ва амал кунанда бароятон навишта мешавад.
Ҳар касе расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم )-ро дуст медорад, бояд суннатро зинда гардонад.
Имрӯз мебинем ки суннат хоб аст ва мову шумо кушиш кунем то зинда гардонем бо изни Аллоҳ Таъоло.
Аллоҳ Таъоло аз мову шумо рози бошад.
Танҳо ба пеш ба хотири ризои Аллоҳ Таъоло.
❤3
Ҳадиси ( 521 )
Яке аз амали қалб ин аст, ки куфр, ширк, зулм, фисқ ва нифоқ-ро бад бинаду ва амалан аз онҳо дури кунанд.
Аллоҳ Таъоло дар Қуръон баён карда аст:
Матни оят:
﴿ وَكَرَّهَ إِلَيۡكُمُ ٱلۡكُفۡرَ وَٱلۡفُسُوقَ وَٱلۡعِصۡيَانَۚ أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلرَّٰشِدُونَ﴾
Тарҷума:
Аллоҳ куфр ва фисқ ва исён-ро дар назари шумо нохушоянд ва зишт қарор дода аст, пас инҳо рошидон ҳастанд.
Сураи Ҳуҷурот ояти ( 7 ).
Ҳар касе ки баъди имон овардан ва ширку куфр ва зулму нифоқ ва фисқу нофармони Аллоҳ Таъоло ва Расулаш-ро бад бинад ва амалан аз онҳо дури кунад, албатта Аллоҳ Таъоло онҳоро ҳидоят карда аст.
Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) дар рӯзи ҷанги уҳуд чунин дуъо мекарданд.
Матни ҳадис:
اللهمَّ حبِّبْ إلينا الإيمانَ وزيِّنْه في قلوبِنا وكرِّهْ إلينا الكفرَ والفسوقَ والعصيانَ واجعلنا من الراشدينَ.
الراوي : رفاعة بن رافع | المحدث : الهيثمي | المصدر : مجمع الزوائد
الصفحة أو الرقم : 6/124 | خلاصة حكم المحدث : رجاله رجال الصحيح
Тарҷума:
Парвардигор-ро! Имон-ро барои мо дӯстдошт-тарин қарор бидеҳ ва онро дар қалбҳоямон зиннат деҳ ва куфру фисқу исён-ро назди мо манфур гардон ва моро аз рошидон қарор бидеҳ.
Китоби маҷмӯъал-завоид рақами ( 6/124 ).
Яке аз неъматҳои бузурги Аллоҳ Таъоло барои инсони аст, ки дар қалбаш ширк, куфр ва зулму фисқ ва нифоқу исён-ро бад бинанд ва аз онҳо бо тариқи амали дури кунанд.
Ҳадиси ( 522 )
Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) бо тариқи ваҳи аз ҷониби Аллоҳ Таъоло хабар дода аст, ки баъди вафоташ яке аз нишонаҳои хурди пеш аз қиёмат воқеъ хоҳад шуд.
Ин нишонаи хурди пеш аз воқеъ шудани рӯзи қиёмат, ин аст ки байни ду гурӯҳи бузург, ки ҳар дуи он гурӯҳ ба сӯйи як дин даъват мекунанд ва дар байни онҳо қатл бисёр анҷом мегирад.
Аз Абӯ Ҳурайра ( رضى الله عنه ) ривоят, шуда аст ки Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фармуданд:
Матни ҳадис:
لا تَقُومُ السَّاعَةُ حتَّى يَقْتَتِلَ فِئَتانِ فَيَكونَ بيْنَهُما مَقْتَلَةٌ عَظِيمَةٌ، دَعْواهُما واحِدَةٌ.
الراوي : أبو هريرة | المحدث : البخاري | المصدر : صحيح البخاري
الصفحة أو الرقم: 3609 | خلاصة حكم المحدث : [صحيح]
Тарҷума:
То замоне ки ду гурӯҳи бузург ки ба сӯйи як чиз даъват медиҳанд, ҷанг накунанд бо якдигар ва куштори бузурге байни онҳо анҷом нагирад, қиёмат барпо нахоҳад шуд.
Матни ҳадис:
عَن ابي هُرَيْرَةَ رضى الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم: «لاَ تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى تَقْتَتِلَ فِئَتَانِ عَظِيمَتَانِ، وَتَكُونُ بَيْنَهُمَا مَقْتَلَةٌ عَظِيمَةٌ، وَدَعْوَاهُمَا وَاحِدَةٌ». (م/157)
Тарҷума:
То замоне ки ду гурӯҳи бузург ки ба сӯйи як чиз даъват медиҳанд, ҷанг накунанд бо якдигар ва куштори бузурге байни онҳо анҷом нагирад, қиёмат барпо нахоҳад шуд.
Матни ҳадис:
- لا تقومُ الساعةُ حتى تُقتلَ فئتانِ عظيمتانِ دعواهما واحدةٌ.
الراوي : أبو هريرة | المحدث : الألباني | المصدر : صحيح الجامع | الصفحة أو الرقم : 7417 | خلاصة حكم المحدث : صحيح
Тарҷума:
То замоне ки ду гурӯҳи бузург ки ба сӯйи як чиз даъват медиҳанд, ҷанг накунанд бо якдигар ва куштори бузурге байни онҳо анҷом нагирад, қиёмат барпо нахоҳад шуд.
Албатта дуруст фаҳм карда шавад, ки аҳли илм ба назари ин хабари Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) чунин баён карданд:
Ин фитнаи бузург дар байни ду ҷамоъати бузург, ки байни Али ибни Абутолиб ва Муъовия ( رضى الله عنهما ) гузашта аст.
Ин воқеъа баъди сию ҳафт соли ҳиҷри воқеъ шуд, ки ҳардуйи ҷамоъати буданд ва ба сӯйи як чиз даъват мекарданд.
Дар ҳақиқат ин хабари Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) яке аз мӯъҷизаҳо ба шумор меравад.
Ҳадиси ( 523 )
Афзалтарин мусалмон ҳамон мусалмоне ҳаст ки касе аз забону дасти ӯ азият набинад.
Матни ҳадис:
- سُئلَ رسولُ اللَّهِ صلَّى اللَّهُ عليهِ وسلَّمَ أيُّ المسلمينَ أفضلُ قالَ من سلِمَ المسلمونَ من لسانِهِ ويدِهِ
الراوي : أبو موسى الأشعري | المحدث : الألباني | المصدر : صحيح الترمذي | الصفحة أو الرقم : 2504 | خلاصة حكم المحدث : صحيح
Тарҷума:
Аз Абӯ Мусои Ашъари ( رضى الله عنه ) ривоят, шуда аст ки аз Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) пурсиданд.
Кадом мусалмон ( назди Аллоҳ Таъоло) афзалтар аст?
Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фармуданд:
Касе аст, ки дигар мусалмонҳо аз забону дасташ солим бошанд.
Матни ҳадис:
قالوا يا رَسولَ اللَّهِ، أيُّ الإسْلَامِ أفْضَلُ؟ قالَ: مَن سَلِمَ المُسْلِمُونَ مِن لِسَانِهِ، ويَدِهِ.
الراوي : أبو موسى الأشعري | المحدث : البخاري | المصدر : صحيح البخاري
الصفحة أو الرقم: 11 | خلاصة حكم المحدث : [صحيح]
Тарҷума:
Аз Абӯ Мусои Ашъари ( رضى الله عنه ) ривоят, шуда аст ки ба Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) гуфтанд:
Кадом ислом афзалтар аст ( назди Аллоҳ Таъоло)?
Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фармуданд:
Касе аст, ки дигар мусалмонҳо аз забону дасташ солим бошанд.
Ба ин ҳадисҳои Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) хуб мутаваҷҷеҳ ва бо тафаккур бошед.
Ҳадиси ( 524 )
Васияти Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) барои мусалмонҳо ин аст, ки дар баробари бародарони дини худатон ин амалҳоро анҷом надиҳед, зеро ҳаром мебошанд.
1) Ҳасад наварзед.
2) Душмани накунед.
3) Аз бародарат пуштатро нагардон.
4) Бародаратро таҳқир ва паст назан.
5) Мол, ҷон ва обуруйи бародарат барои ту ҳаром аст.
6) Дар болои муъомилаи бародарат муъомила накун.
Матни ҳадис:
لا تَحاسَدُوا، ولا تَناجَشُوا، ولا تَباغَضُوا، ولا تَدابَرُوا، ولا يَبِعْ بَعْضُكُمْ علَى بَيْعِ بَعْضٍ، وكُونُوا عِبادَ اللهِ إخْوانًا. المُسْلِمُ أخُو المُسْلِمِ، لا يَظْلِمُهُ، ولا يَخْذُلُهُ، ولا يَحْقِرُهُ. التَّقْوَى هاهُنا. ويُشِيرُ إلى صَدْرِهِ ثَلاثَ مَرَّاتٍ. بحَسْبِ امْرِئٍ مِنَ الشَّرِّ أنْ يَحْقِرَ أخاهُ المُسْلِمَ. كُلُّ المُسْلِمِ علَى المُسْلِمِ حَرامٌ؛ دَمُهُ، ومالُهُ، وعِرْضُهُ.
الراوي : أبو هريرة | المحدث : مسلم | المصدر : صحيح مسلم
الصفحة أو الرقم: 2564 | خلاصة حكم المحدث : [صحيح]
التخريج : أخرجه البخاري (6064) مختصراً، ومسلم (2564).
Тарҷума:
Аз Абӯ Ҳурайра ( رضى الله عنه ) ривоят, шуда аст ки Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фармуданд:
Ҳасад наварзед, нархи молҳоро боло набаред бидуни ин ки нияти харид дошта бошед, бо якдигар душмани накунед, бар якдигар пушт накунед, бар муъомилаи дигарон муъомила накунед, мусалмон бародари мусалмон аст ба ӯ зулм намекунад ва ӯро танҳо намегузорад ва ба ӯ таҳқир намекунад.
Сипас Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) бо дасташон ишора кардан ба қалбашон ва се маротиба гуфтанд:
Тақво инҷост, ҳамин гуноҳ ва таҳқир барои як шахс кофи аст, ки бародари мусалмони худро таҳқир кунад, хун ва молу обурӯи як мусалмон бар мусалмони дигар ҳаром аст.
Матни ҳадис:
- لا تحاسَدُوا ، ولا تناجَشُوا ، ولا تباغَضُوا ولا تدابَرُوا ، ولا يبِعْ بعضُكمْ على بيعِ بعضٍ ، وكُونُوا عبادَ اللهِ إخوانًا ، المسلِمُ أخُو المسلِمِ ، لا يَظلِمُهُ ولا يَخذُلُهُ ، ولا يَحقِرُهُ ، التَّقْوى ههُنا – وأشارَ إلى صدْرِهِ – بِحسْبِ امْرِئٍ من الشَّرِّ أنْ يَحقِرَ أخاهُ المسلِمَ ، كلُّ المسلِمِ على المسلِمِ حرامٌ ، دمُهُ ، ومالُهُ ، وعِرضُهُ
الراوي : أبو هريرة | المحدث : الألباني | المصدر : صحيح الجامع | الصفحة أو الرقم : 7242 | خلاصة حكم المحدث : صحيح | التخريج : أخرجه البخاري (6064) مختصراً، ومسلم (2564) باختلاف يسير
Тарҷума:
Аз Абӯ Ҳурайра ( رضى الله عنه ) ривоят, шуда аст ки Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фармуданд:
Ҳасад наварзед, нархи молҳоро боло набаред бидуни ин ки нияти харид дошта бошед, бо якдигар душмани накунед, бар якдигар пушт накунед, бар муъомилаи дигарон муъомила накунед, мусалмон бародари мусалмон аст ба ӯ зулм намекунад ва ӯро танҳо намегузорад ва ба ӯ таҳқир намекунад.
Сипас Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) бо дасташон ишора кардан ба қалбашон ва се маротиба гуфтанд:
Тақво инҷост, ҳамин гуноҳ ва таҳқир барои як шахс кофи аст, ки бародари мусалмони худро таҳқир кунад, хун ва молу обурӯи як мусалмон бар мусалмони дигар ҳаром аст.
Албатта дуруст фаҳм карда шавад, ки агар то гуфтаи Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) амали нашавад дар байни мусалмонҳо ва ҳаргиз мусалмонҳо пирӯз намешаванд ё растагор намегарданд.
Дар ҳақиқат, аз ин ҳадиси Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фаҳмида мешавад, ки амалҳои дар зер зикр шуда ҳаром ҳастанд барои мусалмонҳо.
1) Ҳасад наварзед.
2) Душмани накунед.
3) Аз бародарат пуштатро нагардон.
4) Бародаратро таҳқир ва паст назан.
5) Мол, ҷон ва обуруйи бародарат барои ту ҳаром аст.
6) Дар болои муъомилаи бародарат муъомила накун.
Ҳеҷ мусалмоне ҳақ надорад нисбати бародари дини худ бадхоҳ ё ҳасад кунанда бошад, зеро ҳамаи душмани-ҳо дар байни мусалмонҳо аз бадхоҳи ва ҳасад оғоз меёбад.
Аз бародари муъмин пушт гардондан ва ӯро таҳқир кардан низ ҳаром аст, зеро таҳқир кардани як мусалмон, таҳқир кардани худи ҳамон шахс аст.
Бар молу ҷону обуруйи як мусалмон хиёнат кардан ҳам ҳаром аст.
Муъмини воқеъи ҳаргиз ба ин амалҳои ҳаром даст намезанад.
Ҳадиси ( 525 )
Аз Абӯ Ҳурайра ( رضى الله عنه ) ривоят, шуда аст ки Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фармуд:
Матни ҳадис:
ما بيْنَ النَّفْخَتَيْنِ أرْبَعُونَ، قالَ: أرْبَعُونَ يَوْمًا؟ قالَ: أبَيْتُ، قالَ: أرْبَعُونَ شَهْرًا؟ قالَ: أبَيْتُ، قالَ: أرْبَعُونَ سَنَةً؟ قالَ: أبَيْتُ، قالَ: ثُمَّ يُنْزِلُ اللَّهُ مِنَ السَّماءِ ماءً فَيَنْبُتُونَ كما يَنْبُتُ البَقْلُ، ليسَ مِنَ الإنْسانِ شَيءٌ إلَّا يَبْلَى، إلَّا عَظْمًا واحِدًا، وهو عَجْبُ الذَّنَبِ، ومِنْهُ يُرَكَّبُ الخَلْقُ يَومَ القِيامَةِ.
الراوي : أبو هريرة | المحدث : البخاري | المصدر : صحيح البخاري
الصفحة أو الرقم: 4935 | خلاصة حكم المحدث : [صحيح]
التخريج : أخرجه البخاري (4935)، ومسلم (2955)
Тарҷума:
Фосилаи байни ду сур, ( барои рӯзи қиёмат) чиҳил аст.
Мардум гуфтанд: Ай Абӯ Ҳурайра! ( رضى الله عنه )!
Чиҳил рӯз аст?
Абӯ Ҳурайра ( رضى الله عنه ) гуфт: Дар ин маврид мутмаъин нестам, ( намедонам).
Мардум гуфтанд: Чиҳил сол аст?
Абӯ Ҳурайра ( رضى الله عنه ) гуфт: Дар ин маврид мутмаъин нестам.
Мардум гуфтанд: Чиҳил моҳ аст?
Абӯ Ҳурайра (رضى الله عنه ) гуфт:
Дар ин маврид мутмаъин нестам.
Сипас гуфт: Аллоҳ Таъоло оби аз осмон нозил мекунад, он вақт инсонҳо монанди руйидани гиёҳ-ҳо мерӯянд ва тамоми аъзои бадани инсони аз байн меравад магар устағони бехи думаш, ки рӯзи қиёмат, халқ шудан аз он шурӯъ мешавад.
Саҳеҳ Бухори рақами ( 4935 ).
Саҳеҳ Муслим рақами ( 2955 ).
Матни ҳадис:
- ما بيْنَ النَّفْخَتَيْنِ أرْبَعُونَ. قالوا: يا أبا هُرَيْرَةَ أرْبَعُونَ يَوْمًا؟ قالَ: أبَيْتُ، قالوا: أرْبَعُونَ شَهْرًا؟ قالَ: أبَيْتُ، قالوا: أرْبَعُونَ سَنَةً؟ قالَ: أبَيْتُ، ثُمَّ يُنْزِلُ اللَّهُ مِنَ السَّماءِ ماءً فَيَنْبُتُونَ، كما يَنْبُتُ البَقْلُ. قالَ: وليسَ مِنَ الإنْسانِ شيءٌ إلَّا يَبْلَى، إلَّا عَظْمًا واحِدًا، وهو عَجْبُ الذَّنَبِ، ومِنْهُ يُرَكَّبُ الخَلْقُ يَومَ القِيامَةِ.
الراوي : أبو هريرة | المحدث : مسلم | المصدر : صحيح مسلم | الصفحة أو الرقم : 2955 | خلاصة حكم المحدث : [صحيح] | التخريج : أخرجه البخاري (4814)، ومسلم (2955)
Тарҷума:
Фосилаи байни ду сур, ( барои рӯзи қиёмат) чиҳил аст.
Мардум гуфтанд: Ай Абӯ Ҳурайра! ( رضى الله عنه )!
Чиҳил рӯз аст?
Абӯ Ҳурайра ( رضى الله عنه ) гуфт: Дар ин маврид мутмаъин нестам, ( намедонам).
Мардум гуфтанд: Чиҳил сол аст?
Абӯ Ҳурайра ( رضى الله عنه ) гуфт: Дар ин маврид мутмаъин нестам.
Мардум гуфтанд: Чиҳил моҳ аст?
Абӯ Ҳурайра (رضى الله عنه ) гуфт:
Дар ин маврид мутмаъин нестам.
Сипас гуфт: Аллоҳ Таъоло оби аз осмон нозил мекунад, он вақт инсонҳо монанди руйидани гиёҳ-ҳо мерӯянд ва тамоми аъзои бадани инсони аз байн меравад магар устағони бехи думаш, ки рӯзи қиёмат, халқ шудан аз он шурӯъ мешавад.
Саҳеҳ Бухори рақами ( 4814 ).
Саҳеҳ Муслим рақами ( 2955 ).
Ҳадиси ( 526 )
Се нафар дохили ҷаннат намешаванд, то ин ки тавба накунанд.
1) Оқи волидайн.
2) Миннат кунанда дар корҳои хайраш.
3) Доимо шароб нӯшада, ( ба шароб нӯшидан бисёр одат дорад).
Матни ҳадис:
لا يدخلُ الجنَّةَ منَّانٌ، ولا عاقٌّ، ولا مُدمنُ خمرٍ
الراوي : عبدالله بن عمرو | المحدث : الألباني | المصدر : صحيح النسائي
الصفحة أو الرقم: 5688 | خلاصة حكم المحدث : صحيح
التخريج : أخرجه أحمد (6882)، والدارمي (2094)، وابن حبان (3384)
Тарҷума:
Аз АбдуЛлаҳ ибни Амр ( رضى الله عنهما ) ривоят, шуда аст ки Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фармуданд:
Дохили ҷаннат намешавад, миннат кунанда, оқи падару модар ва мудминул-хамр.
Саҳеҳун-Насои рақами ( 5688)
Муснади имом Аҳмад рақами ( 6882)
Дорами рақами ( 2094 )
Ибни Ҳиббон рақами ( 3384 )
Албатта дуруст фаҳм карда шавад, ки ин гуна шахсҳо агар дар дунё тавба кардан ва ин навъ ахлоқи бад даст кашидан, бахшида мешаванд ва ин шаа Аллоҳ дохили ҷаннат мешаванд.
Миннат кардан ба корҳои нек ё садақаи худ, ботил кунандаи онҳо мегардад.
Оқи волидайн бисёр гуноҳи бузург аст, зеро ҳуқуқи онҳоро риъоят накардан аст.
Шароби маст кунанда мутобиқи шариъати Ислом ҳаром аст, аз ин сабаб ҳар касе ки одат дошта бошад ба нӯшидани он ва бо ҳамон одати худ вафот кард, дохили ҷаннат намешавад.
❤1
Ҳадиси ( 527 )
Касе бо зани мушрика ҳам-хобаги кунад ва бо ӯ зиндаги кунад, дар ҳақиқат мисли ӯ мебошад.
Аз Самура ибни Ҷундаб ( رضى الله عنه ) ривоят, шуда аст ки Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) фармуданд:
Матни ҳадис:
من جامعَ المشرِكَ وسَكنَ معَهُ فإنَّهُ مثلُهُ
الراوي : سمرة بن جندب | المحدث : الألباني | المصدر : صحيح أبي داود
الصفحة أو الرقم: 2787 | خلاصة حكم المحدث : صحيح
التخريج : أخرجه أبو داود (2787)، والديلمي في ((الفردوس)) (5756)، وأخرجه الطبراني (7/251) (7023) مطولاً
Тарҷума:
Касе бо мушрик ҷимоъ кард ва бо ӯ зиндаги кард, пас дар ҳақиқат мисли ӯст.
Матни ҳадис:
مَن جامعَ المشركَ وسكنَ معه فهو مثلُه.
الراوي : سمرة بن جندب | المحدث : الشوكاني | المصدر : نيل الأوطار | الصفحة أو الرقم : 8/176 | خلاصة حكم المحدث : صحيح | التخريج : أخرجه أبو داود (2787)، والديلمي في ((الفردوس)) (5756) باختلاف يسير، وأخرجه الطبراني (7/251) (7023) مطولاً باختلاف يسير
Тарҷума:
Касе бо мушрик ҷимоъ кард ва бо ӯ зиндаги кард, пас дар ҳақиқат мисли ӯст.
Албатта дуруст фаҳм карда шавад, ки дар асри имрӯз бисёр чунин амали ҳаром анҷом гирифта истода аст, зеро бисёр аз мусалмонҳо дар давлатҳои мушрикин занҳои онҳоро мегиранд, сипас ҷимоъ мекунанд ва бо ҳамроҳи онҳо зиндаги карда, сипас мутобиқи ахлоқу ақидаи онҳо зиндаги ба сар мебарад.
Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم ) таъкид кардан, ки агар чунин кард ва яқин донад ки мисли ӯ мушрик аст.