گاهی خودیا از همه دشمن ترن

محکوم به دفن شدن تو سیاه چاله های پوچ ذهن.

چو نیست چاره زِ بیچارگی صبور شدیم . .

سکوت قویترین فریاد است.

بٰایَد‌ سُقوط‌ْ کُنی‌ٔ تا‌ یٰاد‌ بِگیری‌ٔ چِجوری‌ٔ پَروٰاز‌ کُنیٔ.

تنگ مَپسند دلی را که در او جا داری...

ما را اندوهی کشت که با هیچ‌کس نگفتیم.

کلافگی حاصل از روزهای بی ثمر!

قدرِ وصالش اکنون ، دانی که در فراقی ..

فراموشی را بستاییم؛ یاد، انسان را بیمار می‌کند.