مرا از دور تماشا کن، من از نزدیک غمگینم

به راه بادیه رفتن، به از نشستنِ باطل...

تو چنان ز من رمیدی که به خواب هم نیایی‌

میان این همه بیگانه صدرحمت به تنهایی.

جانا زِ فراق تو این محنت جان تا کی؟

من پره بغضم اینم دل سوختمه داره دود میکنه...

جان من وقت نیامد که به تن بازآیی؟‌

و ما برای مقصدی خوش، در مسیر جان دادیم‌.

؛

- گفته بودم که تو، آبیِ آسمانیِ قلب منی؟

‏به وقتش که نباشید، دیگه بود و نبودتون فرقی نمی‌کنه.

خیلی چیزا رو نگفتم که راحت‌تر تموم شن.

«راهمان دور و دلمان کنار همین گریستن است.»