زِ من لبخند میبینی، اما جانم پریشان است.

هنوزم مقابل چشماش، بی دفاع ترینم.

مانع رفتنی ها نشوید، ماندنی ها به روشی میمانند.

مرا از دور تماشا کن، من از نزدیک غمگینم

به راه بادیه رفتن، به از نشستنِ باطل...

تو چنان ز من رمیدی که به خواب هم نیایی‌

میان این همه بیگانه صدرحمت به تنهایی.

جانا زِ فراق تو این محنت جان تا کی؟

من پره بغضم اینم دل سوختمه داره دود میکنه...

جان من وقت نیامد که به تن بازآیی؟‌

و ما برای مقصدی خوش، در مسیر جان دادیم‌.

؛

- گفته بودم که تو، آبیِ آسمانیِ قلب منی؟

‏به وقتش که نباشید، دیگه بود و نبودتون فرقی نمی‌کنه.