«و سیگار، پناهگاهِ جان‌های محزون است.»

بی‌خیالِ سردی آغوش‌ها. من به آغوش خودم چسبیده‌ام!

غمِ دل به کس نگویم، تو به صورتم نِگه کن

عشق در دل ماند و یار از دست رفت‌

نمیدونم عزیزم، اما احتمالا دیگه درباره‌ت منتظر هم نیستم.

خرّم آن روز کز این منزلِ ویران بروم‌

دلم به غیر «خود» از هیچ‌کس گلایه ندارد‌

عشق نباید به قیمت سلامت روانیت تموم بشه.

دلم به غیر «خود» از هیچ‌کس گلایه ندارد‌

گرم وَصل نبخشد، دلخوشم به خیال

در میانِ هزاران نفر، باز هم تنها بودم.

کاش میشد جلو رفتن ادما رو گرفت..

در ولش کن حسش نیست‌ ترین حالت ممکنم.

«بله، جنگ را تو بردی عزیزِ من؛اما مرا باختی.»

گم گشته باز نیاید، حافظ دروغ می گفت غم بخور.