گاهی تنها راه نجات، بی‌احساس شدن است.

بیا که خانه بدون تو قتل گاهِ من است

‘به انتظار فصل تو تمام فصل ها گذشت.’

ترکِ احسان را ز مردم جود می‌دانیم ما...

مطمئن باش که مهرت نرود از دل من...!

چه اسارت بى‌افتخاريست در بند حرف اين و آن بودن.

- مکن بر خود عرصه تنگ که هرنوع خیال کنی میگذرد!

منم آن شکسته سازی که توام نمی نوازی.

‏هر بار از تنهایی به آدمی پناه بردم، تنهاتر شدم.

آیا خبرت هست که بر ما چه گذشت؟

« خار خارِ عشقِ او باقی‌ست در جانم هنوز »

تو اگه غم بودی می‌شدی قشنگ‌ترین غمی که من دارمش.

راستش را بخواهی از آدم ها دلگیرم

«گاهی پایان یک امید، آغاز یک شخصیت جدید است.»

عشق را شیرینی آغاز با انجام تلخ

‏در من زنی نِشسته با ابرهای سیاه نور می‌بافد.