هم نرنجیم و هم نرنجانیم

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی میکند.

‌باز امشب از خیال تو غوغاست در دلم

و چقدر مرگ، به اندازه‌یِ پیراهنِ من به من می‌آید!

جدایی تمرینی است برای مرگ.

تو از چشمایی که برات اشک ریخت افتادی.

گاهی تنها راه نجات، بی‌احساس شدن است.

بیا که خانه بدون تو قتل گاهِ من است

‘به انتظار فصل تو تمام فصل ها گذشت.’

ترکِ احسان را ز مردم جود می‌دانیم ما...

مطمئن باش که مهرت نرود از دل من...!

چه اسارت بى‌افتخاريست در بند حرف اين و آن بودن.

- مکن بر خود عرصه تنگ که هرنوع خیال کنی میگذرد!

منم آن شکسته سازی که توام نمی نوازی.

‏هر بار از تنهایی به آدمی پناه بردم، تنهاتر شدم.

آیا خبرت هست که بر ما چه گذشت؟