در دنیایی که سراسر جنگ است تو پناه منی.

بیا! دنیا نمی ارزد به این پرهیز و این دوری

و چقدر جان سخت تر از تصورمان بودیم.

در گردش گیتی رسد روزی به پایان غمی؛

لطفا از من دوری کنید، هر طوری که بلدید.

آدم حسابیا یا با یه نفرن یا با هیچکس.

هر که میگرداند از ما روی، ممنونیم ما!

ای بغض‌ فرو‌ریخته مرا‌ مرد‌ نگه‌ دار

پژمرده‌اى چنان كه نوازش صلاح نيست...

از خاکِ ما در باد، بویِ تو می‌آید...

بلدم تکیه کنم باز،به دیوار خودم!

تو دایره ارتباطم فقط من و دایره موندیم.

نه تو می‌مانی و نه اندوه

بخندی و ندانی غم چیست!

" می‌دیدم که برای زندگی درست نشده بودم."

وابسته‌ی ایام و گره خورده به دردیم...

«غم عشقت به‌ هرکس گفتنی نی»