تسکین نیابد جان من، صدبار اگر بینم تورا.

خدا کند گرفتاری بہ دور باشد ز ما!

خوبی کردن تنهایی میاره،بدی کردن احترام!

چاره‌ای نبود، باید به زندگی باز می‌گشتم.

کجایی که در آغوش نه‌ ای ؟!

عشق در سینه‌ی من هست و در آغوشم نیست.

هی بخواهیم و رسیدن نتوانیم که چه؟

زنده‌ام و غمگین کاش هیچکدام نبودم.

کاش پروانه بودم، زیبا و کم عمر.

دیگر به این ادامه غمگین امید نیست...

حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد.

چشم‌ها، رازی را فاش می‌کنند که لب‌ها از گفتنش عاجزند.

دلم به غیر «خود» از هیچ‌کس گلایه ندارد.

تو فقط یه اشتباهی بودی که زیادی طول کشید.

باید رهات کنم، خسته‌تر از اونم که تو ذهنم ادامه‌ت بدم.