من اهل تکرار نیستم؛ هرکی رفت، رفتنی بود.

کیستم؟ یک تکه تنهایی...

- غمت دوباره جان گرفت، میانِ قلب خسته‌ام.

تسکین نیابد جان من، صدبار اگر بینم تورا.

خدا کند گرفتاری بہ دور باشد ز ما!

خوبی کردن تنهایی میاره،بدی کردن احترام!

چاره‌ای نبود، باید به زندگی باز می‌گشتم.

کجایی که در آغوش نه‌ ای ؟!

عشق در سینه‌ی من هست و در آغوشم نیست.

هی بخواهیم و رسیدن نتوانیم که چه؟

زنده‌ام و غمگین کاش هیچکدام نبودم.

کاش پروانه بودم، زیبا و کم عمر.

دیگر به این ادامه غمگین امید نیست...

حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد.

چشم‌ها، رازی را فاش می‌کنند که لب‌ها از گفتنش عاجزند.