از دست دادن هایش را زندگی میکرد.

عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن..!

خسته‌ام دیگر از این در قامتِ غم زیستن.

‏منصفانه تر بود که هرکس تاوان نفهمی خودش را میداد.

قبول کنیم، بزرگ شدن هممونو اذیت کرد.

ما چه می‌دانستیم عشق تنهاترمان خواهد کرد؟

بیخیال عزیزم، هممون تو داستان یک نفر آدم بده ایم.

چیزی که مهمه،اندازه قلبت و استحکام شخصیتته.

امیدوارم تا حوصله دارید، بشه.

چاره‌ای نبود جز این‌که صبر کنم.

- غمت دوباره جان گرفت، میانِ قلب خسته‌ام.

از من در مقابلِ زندگی دفاع کن. وقتی بی‌رحمانه سخت می‌شود.

بعد هر آمدنت، رفتن اگر هست، نیا.

در سرم جنگ‌های زیادی‌ست و تنها کشته‌اش منم...

- کاش زانویِ غمم را تو بغل می‌کردی -

بی‌خبر از دو جهانم، هنری بهتر از این؟ :)

گر دیگران نیش می‌زنند تو باش مرهم خویش . .

همه چیز از دور قشنگ‌تره حتی اونی که دوستش داری.

- یادت هست ؟ تو همان امیدِ روزهایِ سختم بودی .