غم پروریم، حوصله شرح قصه نیست...

‏بسوختیم در این آرزوی خام و نشد...

همه‌چیزشتابان‌میگذرد ٬ جز ‹ درد › !

اگه دوست همه باشی با خودت دشمنی!

‏بلد بودن آدما خیلی مهمتر از دوست داشتنشونه.

‏هیچوقت زبونم کوتاه نبود، تو عزیز‌ بودی.

‌آهسته گفتمت به سلامت، گریستم...

‹حتی اگه آدما برن خدا باهات میمونه . . ›

‹ چه چیز نکبتِ زندگی را جبران میکند جز رویا؟ ›

از دست دادن هایش را زندگی میکرد.

عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن..!

خسته‌ام دیگر از این در قامتِ غم زیستن.

‏منصفانه تر بود که هرکس تاوان نفهمی خودش را میداد.

قبول کنیم، بزرگ شدن هممونو اذیت کرد.

ما چه می‌دانستیم عشق تنهاترمان خواهد کرد؟

بیخیال عزیزم، هممون تو داستان یک نفر آدم بده ایم.

چیزی که مهمه،اندازه قلبت و استحکام شخصیتته.

امیدوارم تا حوصله دارید، بشه.

چاره‌ای نبود جز این‌که صبر کنم.

- غمت دوباره جان گرفت، میانِ قلب خسته‌ام.

از من در مقابلِ زندگی دفاع کن. وقتی بی‌رحمانه سخت می‌شود.