تا ممکن است گوشه گرفتن ز مردمان.

اکنون منم حیران ؛ ز عمر رفته سَرگردان

وابسته‌ی ایام و گره خورده به دردیم... ‌

‏گفت:
مواظب باش در جنگ با هیولا، هیولا نشی.

«غم عشقت به‌ هرکس گفتنی نی» ‌

از خاکِ ما در باد، بویِ تو می‌آید...

اونقدری که توقع داری لیاقت نداری.

انسان بودن بس. میخوام درخت باشم.

من زیر آوار کسی جون دادم که فکر می‌کردم خونه‌مه.

لازمه‌ی دیدن ستاره‌ها؛ تاریکی مطلقه.

بد نیست شبی سر به جنونم بزنی…

جانِ من، همچو تو غارتگرِ جان بسیار است..

با حرفات به دستم آوردی ،با کارات از دستم دادی.

که با من مهربان سازد دل نامهربانش را