من، آفت روز و روزگار خویشم...

«بسیار سفر باید تا پخته شود خامی»

«دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست» ‌

بزرگترین توهین به یک انسان انکار رنج اوست...

‏در دلم غوغاست اما راز داری بهتر است! ‌

ما نباشیم کِه باشد که جفای تو کشد!؟ ‌

آه از این درد که جز مرگِ منش درمان نیست... ‌

‏کامِ دلم تو بودی هر سو که می‌دویدم… ‌

مرا که نیست سر، از دردسر چه می پرسی؟

باتو ترسم در نگیرد ماجرای کار دل..

تا ممکن است گوشه گرفتن ز مردمان.

اکنون منم حیران ؛ ز عمر رفته سَرگردان

وابسته‌ی ایام و گره خورده به دردیم... ‌