این خانه‌ی ویران چه غم از زلزله دارد؟

بهترین نسخه ی آدما برای بدترین آدما هدر میره‌‌

جمالت را نمی‌بینم، هوایت می‌کُشد اما:)

«زخم های عزیزانم در چهره‌ام بیشتر از هرچیزی خودنمایی می‌کنند.»

از من،منی ماند که دیگر شوق هیچ چیزی را ندارد..

‌چون الف با هرچه پیوندیم، تنهاییم ما.

یک قطره دروغ،اقیانوسی از اعتماد رو خشک میکند.

غصّه که تمومی نداره، نباید دل به دلش داد.

بی قیدم و از کار جهان فارغ مطلق

‏بعد تو ديگه هيچی مهم نبود، حتى خودت.

«دوست داشتن شما مرا تنها کرد.»

«دردمندان را ز بوی دوست درمان می‌رسد»

بزرگ میشیم برای هرکی که کوچیکمون کرد...!

گریه کردن تو خیابون سطح بالایی از درد و غمه.

کجا تو صیدِ منِ خسته‌دل شوی؟ هیهات

“ای کاش” حریف حسرتم نیست…